แต่พอหลินเป่ยตั้งสติได้ ก็รีบเอาหน้ากากขึ้นมาปิดจมูกทันที
ควันกระจายออกไป เขาถึงได้มองเห็นชัด
ผมสีเขียว ต่างหูเหล็กสองวง เสื้อยืดตัวกว้างหลวมไม่เข้ารูปกับกางเกงขากว้าง
เจ้านิโคแมวแมวนี่มันไม่ใช่แมวเหมียวตัวเหม็นที่เจอวันนั้นหรอกหรือไง?!
หลินเป่ยมองนิโคแมวแมวที่ดูเซื่องซึมไร้วิญญาณ มีแค่ตอนดูดบุหรี่เข้าไปทีถึงจะดูสดชื่นขึ้นมาหน่อย
“หลินเป่ย! บุหรี่กับบาร์บีคิว อร่อยมาก ๆ เลยนะเหมียว! เข้ามานั่งหน่อยไหม?”
“เดี๋ยวนะ! แกรู้ได้ยังไงว่าฉันชื่ออะไร?!”
นิโคแมวแมวเป็นพวกชอบอะไรใหม่ ๆ อยู่เสมอ เห็นหลินเป่ยตั้งแต่ตอนอยู่หน้าประตู เลยรู้จักชื่อเขา
แต่ยังไม่ทันที่หลินเป่ยจะตอบ นิโคแมวแมวก็ดันเขาเข้าห้องตัวเองไปแล้ว
จะให้ถามว่าแดนสวรรค์บนดินเป็นยังไง? เขาไม่รู้
แต่ที่หลินเป่ยจะเจอคือฉากนรกชัด ๆ!
ขยะกองเต็มไปหมด ก้นบุหรี่ กระป๋องน้ำ เพดานดำคล้ำไปด้วยควัน สถานที่แห่งนี้บอกอยู่ทุกจุดว่าคนอยู่ที่นี่—อยู่ไม่ได้อีกแล้ว!
แต่เอาเถอะ คนอยู่ที่นี่ก็คือแมวเหมียวตัวหนึ่งนี่แหละ
แต่หลินเป่ยทนไม่ไหวในไม่ช้า! กลิ่นเหม็นลอยเข้าจมูกเขาเต็ม ๆ หลินเป่ยตรงเข้าไปในห้องน้ำแล้วอ้วกออกมาทันที
“แหวะ! บอกแล้วไง! นี่มันรังแมวชัด ๆ! อยู่แบบนี้มันรอดได้จริงเหรอเนี่ย?!”
แต่พอเขามองไปรอบ ๆ ห้องน้ำ—
อ้า! ที่นี่คือสวรรค์ของลุงบุหรี่ชัด ๆ! คิดดูสิ?
ให้ตายเถอะ ที่นี่มีก้นบุหรี่กับขี้บุหรี่ที่เปียกโชกวางเกลื่อน กับไฟแช็กวางระเกะระกะ ส่วนกระจกที่อยู่ตรงหน้าคือดำไปหมดแล้ว!
“ไม่ได้! ทนไม่ไหวแล้ว!”
หลินเป่ยเชื่อแล้ว ว่าแมวเหมียวในอุดมคติมีอยู่แค่ในอุดมคติเท่านั้น! แมวเหมียวในโลกจริงนี่มันคนละเรื่องกันชัด ๆ!
แต่ตอนที่หลินเป่ยกำลังคลั่ง ๆ กับการงัดล็อกประตู—
“ให้ตายเถอะ! กุญแจมันอยู่ไหนเนี่ย?!”
นิโคแมวแมวที่กำลังพ่นควันอยู่เมื่อกี้ จู่ ๆ ก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
“เหมียวเหมียวเหมียว~ ทุกวันมีบุหรี่ลี่ฉวินเต็มไปหมดเลยเหมียว~”
“ปัดโธ่! ไอ้แมวบ้านี่! ถึงจะสลบไปแล้วยังจะสูบอีกเหรอ?!”
หลินเป่ยมองเห็นสภาพริมฝีปากของนิโคแมวแมวที่เริ่มคล้ำ เขาก็รู้ในใจ—นี่น่าจะเป็นอาการจากการสูบบุหรี่เกินขนาด ฐานะสัตวแพทย์เขารู้เรื่องนี้ดี
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เจ้านิโคแมวแมวตัวนี้อาจจะตายคาที่ได้เลย
“ให้ตายเถอะ! เจ้าแมวบ้านี่! หลินเป่ยฉันจนปัญญาจริง ๆ!”
หลินเป่ยปากว่าแรง แต่ก็ยังทำใจปล่อยให้ชีวิตหนึ่งผ่านไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ ยิ่งกับหน้าที่การเป็นหมอของเขาด้วยแล้ว!
หลินเป่ยออกแรงสุดตัว!
ถีบประตูพังเข้าไป ควันในห้องกระจายออกไปในพริบตา
หลินเป่ยแบกนิโคแมวแมวออกมา
ส่วนโอทานิ โอวยะที่ดูแลต้นไม้อยู่ เห็นหลานชายตัวเองแบกนิโคแมวแมวผู้เช่าของตัวเองออกมา ก็รู้สึกว่าเรื่องใหญ่แล้ว
ยังไงซะเจ้านิโคแมวแมวนี่ก็เป็นแมวเหมียวที่สร้างเรื่องได้เก่งที่สุดคนหนึ่งเลยแหละ!
“หลานชาย! นิโคแมวแมวทำบ้านไหม้เหรอ?”
“เปล่า!”
“แล้วทำกับข้าวไหม้เหรอ?!”
“เปล่า!”
“แล้วมันเป็นอะไรกันแน่เนี่ย?! ให้ฉันเรียกรถพยาบาลไหม?”
“เธอสูบบุหรี่จนสลบไปเอง”
หลินเป่ยก็พูดไม่ออกเหมือนกัน เขาเปิดเปลือกตานิโคแมวแมว เอาไฟฉายส่องดู—ยังมีรีเฟล็กซ์ของม่านตาอยู่ชัดเจน นี่แสดงว่าเธอน่าจะไม่ได้สลบลึกมาก
“ลุง! ช่วยเรียกรถพยาบาลก่อน! ผมลองปฐมพยาบาลก่อน!”
หลินเป่ยรู้ว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทำ CPR เป่าปากให้ออกซิเจน ป้องกันหัวใจหยุดเต้น
แต่...
หลินเป่ยมองกลิ่นที่ฟุ้งทั่วตัวนิโคแมวแมว กับควันบุหรี่ที่ลอยออกมาจากลมหายใจแผ่วเบาของเธอ
หลินเป่ยถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว ก็ยังก้มลงไปไม่ไหวจริง ๆ!
“ช่างมัน! ช่วยชีวิตคนหนึ่ง ได้บุญเท่าก่อเจดีย์เจ็ดชั้น!”
หลินเป่ยสาบานว่าเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการช่วยแมวเหมียวตัวหนึ่งจะทำให้รู้สึกหนักใจขนาดนี้!
แต่ตอนที่หลินเป่ยเพิ่งตัดสินใจได้ กดที่หน้าอกเธอหนึ่งที เตรียมจะก้มลงไป—
ควันบุหรี่มหาศาลพุ่งออกมาจากปอดของเธอ อบหลินเป่ยทั้งตัวในทันที!
เด็ก ๆ อบเสร็จ กดแล้วลุย!
“เหมียว~ สบายสุด ๆ ไปเลย! ไม่ได้ฝันดีแบบนี้นานแล้ว! ฝันเห็นเจ้าชายบุหรี่ของฉันด้วยนะเหมียว~”
นิโคแมวแมวสดชื่นสุด ๆ เหมือนคนงานเพิ่งขึ้นจากเหมือง ตาสองข้างเป็นประกาย
แต่หลินเป่ยกับโอทานิ โอวยะลุงหลานคู่นี้ซวยกันเต็ม ๆ
โอทานิ โอวยะโดนควันอบเข้าไปเต็ม ๆ จนทริกเกอร์ PTSD ขึ้นมาทันที กุมหน้าอกแน่น นึกถึงความทรงจำวัยเด็กอันแสนเศร้า
ส่วนหลินเป่ยซวยที่สุด! โดนควันอบจนตาขาวหงาย สลบไปเลย
“เหมียว~ เหมือนฉันทำอะไรผิดไปหน่อยนึงนะเหมียว~”
นิโคแมวแมวเกาหัวตัวเอง ก่อนจะรับหน้าที่ของตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว—แบกหลินเป่ยเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง
ส่วนโอทานิ โอวยะที่ใจสั่น uncontrollably ได้แต่มองหลานชายตัวเองถูกแบกเข้าไปในนรกทั้งน้ำตา
“นิโคแมวแมว อย่าพาเขาไปนะ!”
ปัง—!
ประตูปิดแล้ว!
——
“นิโค~ นิโค~ นิโค~ นิโค~ นิโคอากะชิ~”
หลินเป่ยรู้สึกว่าตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว ถึงได้ฝันเห็นบุหรี่กระดิกก้นยั่วยวนท่าเต้น
“โอ้! หนุ่มน้อยรูปงาม! ฉันคือขวัญใจมวลชน—”
แต่หลินเป่ยเผชิญหน้ากับสิ่งล่อตาล่อใจตรงหน้า ก็จัดการเลย!
“ฮาโดเคน!”
หลินเป่ยชกสอยบุหรี่นั่นปลิวไปหนึ่งหมัด
“สูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพนะเฟ้ย!”
แต่ในโลกความจริง นิโคแมวแมวเพิ่งหยิบบุหรี่ลี่ฉวินออกมาหนึ่งซอง
“แบบนี้ถึงจะแรงเด็ดขาดนะเหมียว~”
แต่วินาทีต่อมา ความโกลาหลก็มาถึงดังที่คาดไว้!
หมัดของหลินเป่ยชกเข้าที่หน้าของเธอเรียบร้อย บุหรี่ในมือก็ปลิวตามไปด้วย
“เหมียวเหมียวเหมียว!”
นิโคแมวแมวกระเด็นไปติดกำแพง แล้วไถลลงมาช้า ๆ
ส่วนหลินเป่ยเพิ่งจะลุกขึ้นมาปุ๊บ ก็ไอเป็นพัก ๆ ทันที
“แค๊ก ๆ ๆ! เมื่อกี้เป็นความฝันแน่นอน! แต่เหมือนฉันโดนนิโคแมวแมวอบจนสลบไปด้วยสินะ?!”
แต่อีกวินาที กลิ่นคุ้นเคยนั่นก็พุ่งเข้าจมูกปากเขาอีกครั้ง
“บ้าจริง! ให้ตายเถอะ พาฉันไปส่งที่บ้านลุงไม่ได้เหรอ?!”
หลินเป่ยมองรอบ ๆ สภาพแวดล้อมกับกลิ่น ก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังอยู่ในบ้านของนิโคแมวแมว!
หลินเป่ยตรงไปที่ระเบียง เริ่มอ้วกเป็นสายรุ้ง
“แหมเหมียว~ ที่นี่มันเหม็นขนาดนั้นเลยเหรอเหมียว?”
นิโคแมวแมวดมจมูกตัวเอง ก็ไม่รู้สึกว่าเหม็นอะไรเลยนิ?
แต่พอเธอพูดจบ ไม้กวาดอันหนึ่งก็พุ่งมาจากอากาศตรงไปทางเธอ นิโคแมวแมวรับเอาไว้ได้พอดี
ส่วนหลินเป่ยที่รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยก็ถือไม้กวาดอยู่ในมือ สายตาเหมือนเทพอัคคีลงมาจากสวรรค์
“นิโคแมวแมว! วันนี้แกไม่ทำความสะอาดให้เรียบร้อย ข้าก็ไม่หายแค้น!”
นิโคแมวแมวตกใจจนอยู่เฉย ๆ ทันที
“ได้เลยเหมียว!”