สวี่จิ้งมองทุกคนชื่นชมทิวทัศน์ แล้วค่อยๆ ถอยหลัง ปล่อยให้ลานบนยอดเขาเป็นของนักท่องเที่ยว
สายลมบนภูเขาพัดผ่าน เสียงทุ้มต่ำเก่าแก่ดังก้องขึ้นมาทันใด สะท้อนไปทั่วสันเขา
ผิงผิงหันไปมองลำโพงที่ฝังอยู่บนผนังหินทั้งสองข้าง
[เล่าขานกันว่า ภายในเขาว่าน-หยวนมีดินแดนลับอีกแห่ง... ภูเขาต้าหานแห่งนี้คือแท่นทดสอบเพื่อเคาะประตูเซียน...]
[เมื่อประตูสวรรค์เปิด เมฆหมอกพลุ่งพล่าน ย่อมนำมาซึ่งปรากฏการณ์ประหลาดแห่งฟ้าดิน...]
[เมื่อถึงเวลานั้น เมื่อผ่านประตูสวรรค์ ก็จะไปถึงวัดวาอารามของเทพพุทธ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และถ้ำสวรรค์...]
[ดังนั้นผู้คนจึงหลั่งไหลมาเพื่อสิ่งนี้ วิงวอนขอพรด้วยใจศรัทธา หวังว่าสักวันจะได้เข้าประตูสวรรค์ เหยียบแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์...]
[และที่นี่...]
[คือภูเขาต้าหาน]
ทวง...
เสียงระฆังโบราณกังวานอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบเมฆ แผ่แสงสุดท้ายออกมา
เหนือประตูสวรรค์ยักษ์นั้น แสงอาทิตย์สาดเทลงมา นักท่องเที่ยวตาเบิกกว้าง ท่ามกลางเสียงระฆังที่สะท้อนก้อง มองเห็นแสงทองจุดหนึ่ง
ต่างจากแสงอาทิตย์อัสดง แสงทองนั้นเจิดจ้าดั่งดวงตะวันกลางวัน ทอดขวางอยู่เหนือประตูเขา ยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบลืมตาไม่ขึ้น
อนุภาคแสงสีทองนับไม่ถ้วนโปรยปราย ค่อยๆ เติมเต็มเข้ามา ทำให้โครงร่างของแสงทองนั้นชัดเจนขึ้น สุดท้าย...
ก่อตัวเป็นวงล้อยักษ์สีทอง!
เบื้องหน้าวงกลมยักษ์นั้น สว่างจนแทบมองไม่เห็นรูปร่าง มองเห็นเพียงดวงตาสีทองคู่มหึมา...
เรียวยาว...
หรี่พริ้ม...
หึ่ง!
พร้อมกับดวงตาสีทองที่ค่อยๆ เผยช่องแคบออกมา ทั่วทั้งยอดเขาต้าหานก็ดังก้องไปด้วยเสียงพึมพำไร้นามในทันใด คล้ายกับคนนับหมื่นร่วมสวดมนต์ แต่กลับไม่รู้สึกอึกทึกเลย มีเพียงความรู้สึกสงบสุขเต็มหัวใจ