"นั่นเสียงแกเหรอ"
"……"
ผิงผิงกับคนอื่นถึงกับชะงัก หันไปมองโจวเหย่ที่สีหน้าเรียบเฉย
เขาส่ายหัว
"ไม่ใช่เสียงผมแน่"
"นี่ไม่ใช่เสียงแกจริง ๆ เหรอ"
"ต้องไม่ใช่เสียงผมแน่!"
โจวเหย่หูแดงก่ำ เอวก็ไม่ปวด ขาก็ไม่ล้า หันหัวปีนบันไดหินต่อ
นกสีขาวตัวนำกลางเวหาพอร้องจบ ก็หมุนตัวเบา ๆ หนึ่งรอบ แล้วบินสูงขึ้นไปอีก ฝูงนกด้านหลังก็ส่งเสียงร้องตาม ๆ กัน นำ "คำอวยพรดี ๆ" ที่นักท่องเที่ยวกระซิบกระซาบกันในที่ทำการไปรษณีย์ในหมู่เมฆ มาโห่ร้องก้องอยู่เหนือยอดเขาต้าหาน
"……"
"……"
"……"
ทุกคนยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายกลางอากาศราวกับบรรดาคุณป้ากำลังทะเลาะกัน เสียงผู้ชายที่บอกว่า 'ปีนี้จะคบ 12 คน' ดังขึ้นมาชัดเจนมาก
สุดยอด
ที่ทำการไปรษณีย์ในหมู่เมฆ……
เราอุตส่าห์ไว้ใจแก แต่แกกลับหักหลังเรา!
สละแต้มค่าพลังแสนมีค่าไป ผลลัพธ์กลับตอบแทนพวกเขาแบบนี้……
ทุกคนเขินอายกันเสร็จ ก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้
"แต่ว่าเมื่อกี้ไม่ใช่นกกระดาษเหรอ ทำไมถึงกลายเป็นนกจริง ๆ ไปได้"
"บางทีพวกนกพวกนั้นซ่อนตัวอยู่ในเมฆตั้งแต่แรกแล้ว พอนกกระดาษบินขึ้นมาก็แค่สลับตัว……"
"หมายความว่าพวกนกป่านั่นถูกฝึกให้หลบอยู่ในเมฆมาตลอด เพื่อส่งเสียงแทนพวกเรางั้นเหรอ……"
"ฮ่า ๆ…… ก็ไม่น่าใช่นะ……"
แล้วมันเป็นเพราะอะไรล่ะ
ทุกคนพากันจ้องเขม็งไปที่ฝูงนกสีขาวอีกครั้ง มองดูพวกมันกระพือปีกมุ่งหน้าสู่ถ้ำหินขนาดมหึมาที่ปรากฏอยู่รำไรบนยอดเขา จากนั้น!