“เขาหมายความว่ายังไง?”
ที่ท่าเรือริมแม่น้ำ เสี่ยวอันกับจู้โส่วมองหน้ากันอย่างสงสัย
ไม่เคยได้ยินว่าเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวต้องทำภารกิจด้วยนะ? แล้ว “ไม่สงบสุข” หมายความว่ายังไง? เครื่องสังเวยเป็นสิ่งของอะไร?
“อ๋อ! ฉันรู้แล้ว!”
จู้โส่วเป็นคนที่เล่นเกมเยอะ เขาตบมือหนึ่งทีแล้วอธิบายให้เสี่ยวอันฟัง
“ความหมายของเขาก็คือ เราต้องซื้อของบางอย่างในเมืองโบราณนี้ ถึงจะเข้าร่วมพิธีกรรมตอนกลางคืนได้”
ในที่สุดก็จับประเด็นที่อยากได้ จู้โส่วยิ้มแย้ม
“หึหึ บังคับซื้อของ! ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าที่ผ่านมาเป็นแค่การแสดงทั้งหมด นี่คือสถานที่ท่องเที่ยวที่หากินกับนักท่องเที่ยว! อยากใช้วิธีนี้รีดเงินเรา!”
เจ้าอ้วนตบหน้าอกตัวเองดัง ๆ แล้วรับรองกับหน้ากล้องเสียงดัง
“เดี๋ยวฉันจะไปดูเอง! ดูสิว่าพวกเขาจะเล่นอะไร!”
เสี่ยวอันเดินตามหลังมาพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น
ใครจะรู้ว่าเมื่อกี้เขาคิดว่าที่นี่น่าสนใจจริง ๆ ตั้งใจจะแนะนำให้เพื่อนร่วมงานและเพื่อนฝูงมาลองเที่ยว
ผลปรากฏว่ามาเจอเรื่องแบบนี้
หรือว่าสถานที่ท่องเที่ยวนี้จะคิดหากินด้วยการขาย “เครื่องสังเวย” แบบที่จู้โส่วว่าแน่ ๆ?
นี่มันเหมือนต้องจ่ายเงินเพิ่มเพื่อดูการแสดงงั้นเหรอ?
เขายังมีความหวังเล็ก ๆ อยู่ในใจ
หวังว่าการคาดเดาของจู้โส่วจะผิด หวังว่าสถานที่ท่องเที่ยวนี้จะไม่รีบหาเงินง่าย ๆ หลังจากปรับปรุงใหม่……
ทั้งคู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าไปในสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ
เบื้องหน้าคือบันไดสูงชั้นใหญ่ พวกเขาต้องปีนขึ้นไปถึงจะเห็นภาพรวมของ “หมิงเยวี่ยจ้าย” ได้