ทิวทัศน์เขาว่าน-หยวนโดยทั่วไปก็ธรรมดา แต่อากาศดีจริง ๆ
ทั้งคู่เดินเข้าไปในสวนพร้อมกับฟังเสียงนกร้อง จู้โส่วถือไม้เซลฟี่ ถ่ายวิดีโอตลอดทาง
วันนี้มาที่นี่ เขามีภารกิจ!
ในฐานะบล็อกเกอร์ที่ช่วยให้ทุกคนหลบเลี่ยงกับดัก เขาจะวิจารณ์สิ่งอำนวยความสะดวกและบริการที่ด้อยคุณภาพของสถานที่ท่องเที่ยวใด ๆ อย่างเคร่งครัด
แต่เมื่อเขากำลังจะเริ่มด่า เขากลับลังเล
“ที่นี่มันจริง ๆ……เฮ้? เหมือนจะโอเคอยู่นะ……”
เสี่ยวอันวิ่งนำหน้าไปก่อน ชี้ไปที่พื้นแล้วยิ้มพูด
“ถนนกรวดก้อนนี้ปูได้แปลกดี!”
จู้โส่วเงยหน้ามองไปข้างหน้า ทางด้านขวาของทางเข้า ระหว่างพุ่มไม้สองต้น มีถนนกรวดที่คดเคี้ยวทอดยาวขึ้นไป
และที่น่าสนใจที่สุดคือ กรวดที่ปูไว้นั้นมีสีสันหลากหลาย ตามสีแดง ส้ม เหลือง เขียว น้ำเงิน คราม ม่วง ปูออกเป็นถนนสายรุ้งไปข้างหน้า
และที่มองเห็นได้ราง ๆ บนถนนสายรุ้งนั้น ยังมีตัวอักษรขาวบริสุทธิ์ที่ประกอบด้วยหินกรวดเขียนว่า [เขาว่าน-หยวน]
“เฮ้! น่าสนใจแฮะ!”
เพิ่งเข้าสวน สถานที่ท่องเที่ยวก็เผยโฉมหน้าที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิงให้พวกเขาเห็น นี่แตกต่างจากคำวิจารณ์ “ถนนดิน” “ถนนโคลน” ในคอมเมนต์ออนไลน์โดยสิ้นเชิง
แต่จู้โส่วและเสี่ยวอันจะถูกภาพเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ทำให้ตะลึงได้ยังไง
ทั้งคู่เอามือไขว้หลังเดินเข้าไปข้างในต่อ ไม่นานก็เห็นแม่น้ำสายใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
ข้างแม่น้ำที่ราบเรียบและกว้างนั้นมีท่าเรือเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บนนั้นดอกไม้บานสะพรั่ง ดูดีไม่เลว
“ไป! ไปดูกัน!”
ไม่รู้ว่าทำไม เสี่ยวอันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด ดึงจู้โส่วรีบเดินไปข้างหน้า