สวี่จิ้งมองไปยังถนนหิน ปลายทางนั้นปรากฏเงาร่างสองคนขึ้นมาในไม่ช้า
แต่ตอนนี้ทั้งสองคนต่างจากตอนเพิ่งเดินเข้ามาอย่างสิ้นเชิง
จะพูดยังไงดีนะ……
ดูเหนื่อยล้า แต่……กลับแฝงความตื่นเต้นประหลาดอยู่ลาง ๆ?
โดยเฉพาะเมื่อทั้งสองเห็นตำแหน่งที่สวี่จิ้งยืนอยู่ ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที
ตึก ตึก ตึก!
“สวัสดีครับ มีอะไรให้พวกเราช่วยไหม……คุณนี่เอง?”
จู้โส่วกับเสี่ยวอันที่กำลังตื่นเต้นหยุดชะงัก มองผู้นำทางที่พาพวกเขาเข้าหมู่บ้านตรงหน้า พลางกลอกตาไปมา ไม่รู้ว่ากำลังเดาอะไรอยู่
ทั้งสองคนต่างอุ้มผักชีล้อมไว้คนละกำใหญ่ เห็นแวบเดียวก็รู้ว่า “ช่วยชาวบ้านมาไม่น้อย”
“ฮะ ๆ นี่เป็นร้านชาที่ผมเปิดครับ”
สวี่จิ้งยักไหล่ “ถ้าพวกคุณอยากดื่มน้ำ ก็ซื้อที่นี่ได้นะครับ”
พอเขาเตือน ทั้งสองถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองคอแห้งปากแห้งแทบไม่ไหวแล้ว
“จริงด้วย! พักก่อน ๆ!”
ตลอดช่วงบ่าย ทั้งสองตะลอนเดินทั่วเมืองโบราณแทบทุกซอกทุกมุมท่ามกลางแดดจ้า นอกจากจะได้ชมวิถีวัฒนธรรมของหมู่บ้านงดงามที่ตั้งอยู่บนเนินเขาแล้ว ยังกลัวว่าจะพลาดตัวละครสั่งภารกิจตัวไหนไปด้วย
สวี่จิ้งยิ้มแล้วผายมือเชื้อเชิญให้ทั้งคู่นั่ง จากนั้นก็ชี้ไปยังคิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ
“สแกนสั่งได้เลยครับ~”
ให้ตายสิ
ประโยคเดียวของเขาทำให้ทั้งสองได้สติขึ้นมาในที่สุด
จริงด้วย
พวกเขาอยู่ในแหล่งท่องเที่ยว ไม่ได้มาเยี่ยมบ้านคนในหมู่บ้านโบราณจริง ๆ เสียหน่อย
จู้โส่วหัวเราะอย่างขบขัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาสแกน
หลังจากเที่ยวเล่นมาสองชั่วโมง เขาก็เลิกมีอคติกับแหล่งท่องเที่ยวแห่งนี้ไปนานแล้ว