ตุ้บ
ตุ้บ ตุ้บ
จ้าวหมั่งพาลูกทัวร์ของตัวเอง มุ่งหน้าลึกเข้าไปตามทางเดินหินประหลาดพร้อมกับคนอื่น ๆ
อาจเป็นเพราะทางเดินหินดูไม่มีอะไรพิเศษ แถมมองยังไงก็ปีนยาก ทางนี้เลยมีคนมาน้อยที่สุด
แต่จ้าวหมั่งไม่สน ปีนยังไงก็ปีน ต่อไปยังมีโอกาสมาอีกเยอะ
เขามองสำรวจรอบ ๆ พลางยื่นมือฉุดนักท่องเที่ยวขึ้นมา
ทางเดินหินขั้นบันไดนี้ระยะห่างแต่ละขั้นต่างกันมาก อาจเดินไปไม่กี่ก้าวก็เป็นขั้นแค่ยกเท้าก็เหยียบถึง แต่ก้าวต่อไปอยู่ ๆ ก็มีหินก้อนใหญ่สูงครึ่งคนโผล่ขึ้นมา
นักท่องเที่ยวกระโดดขึ้น ๆ ลง ๆ ไปตามทาง ยังปีนได้ไม่กี่ก้าวก็เหงื่อซึมเป็นชั้นบาง ๆ แล้ว
จนถึงตอนนี้ ทุกคนถึงรู้สึกได้นิด ๆ ว่าเป็นการปีนเขาจริง ๆ
"เฮือก! ไกด์จ้าว! ทางข้างหน้ายังเหลืออีกไกลแค่ไหน?"
จ้าวหมั่งยืนบนหินก้อนใหญ่มองลงไปข้างหลัง ชายหญิงด้านล่างหินเช็ดเหงื่อ ดูอ่อนล้า
"ดูไม่ออก"
บันไดหินประหลาดทอดยาวขึ้นไป คดโค้งซ้อนกัน ยิ่งเดินยิ่งเหมือนเข้าสู่โลกต่างมิติ
"ปีนต่อเถอะ ก็มาปีนเขาไม่ใช่เหรอ?"
จ้าวหมั่งก็ไปต่อ เขาเป็นผู้ชายที่แข็งแรงที่สุดในกลุ่ม ถึงต้องรับบทนำทัพ
แต่ตอนที่เขากระโดดขึ้นไปบนหินใหญ่อีกก้อน อยู่ ๆ ร่างกายก็หนักวูบ!
"เดี๋ยวก่อน!"
เขารีบห้ามนักท่องเที่ยวข้างหลัง ตาเบิกกว้าง ยืนนิ่งขยับหัวไหล่ไม่หยุด
"เกิดอะไรขึ้นจ้าวไกด์?"
"ใช่ครับ? เกิดอะไร?"
จ้าวหมั่งขยับร่างกาย น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจไม่แน่ใจ เรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมา