เสียงอื้ออึงดังรอบทิศ
เสี่ยวหลี่เดินนำหน้ากลุ่ม แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกลนัก ก็หยุดชะงัก
"พวกคุณได้ยินอะไรไหม?"
ทั้งที่เป็นปลายเดือนหก อากาศเริ่มร้อนแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลาที่แดดจ้าเสียด้วย
แต่ไม่รู้ทำไม พอมาอยู่ในดงผาหินแห่งนี้ กลับรู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งตัว แถมตอนนี้ยังเหมือนได้ยินเสียงสัตว์ร้ายคำรามอีก?
อูวว...
โฮก!!
ไม่ใช่หูฝาด!
เสี่ยวหลี่รีบกลั้นหายใจตั้งสติ หันมองด้านบน คนแก่ทั้งสามที่ตามมาก็ตื่นตัวมองไปรอบ ๆ
แสงอาทิตย์ส่องกระทบกำแพงหิน ตรงจุดหนึ่งเหมือนมีแสงวาบขึ้น จากนั้นก็มีเสียงสัตว์ร้ายคำรามสนั่นดังตามมา
เหมือนดังสนั่นอยู่ข้างหู
เสิ่นจวงตกใจสะดุ้ง แต่แล้วก็หัวเราะ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
"ไม่เป็นไร แค่เสียงเอฟเฟกต์ของสวนสนุ—"
ตูม!!
พร้อมกับเสียงหวีดแหลม!
พลันมีลมกรรโชกที่มองไม่เห็นพัดกระหน่ำออกมาจากกลางกำแพงหิน!
คำพูดของเสิ่นจวงติดแหง็กอยู่ในลำคอ ทั้งร่างเหมือนถูกชนเข้ากับกำแพงอากาศ
"อึกแค่ก ๆ!!!"
เสี่ยวหลี่รีบคว้าเสื้อเขาไว้ ไม่งั้นตาเฒ่านี้คงถูกพัดปลิวไปแล้ว
แต่ตาอีกสองคนนี่ซวยจริง
"โอ๊ย!"
"เฮ้ย!"
จูหงถูกพัดเซถลา ร่างอวบตุ้บกระแทกเข้ากับผนังหินโดยตรง ฉางหูที่อยู่ข้าง ๆ ซวยหนัก ถูกจูหงกับกำแพงหินหนีบแบน เลือดเก่าจนแทบพุ่งออกมา
พายุโหมสงบลงอย่างรวดเร็ว หลายคนยืนงงอยู่กับที่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น..."
"ไม่รู้...เหมือนโดนอากาศต่อยเลย"
"ที่ตรงนี้ลมแรงดีจริง ๆ"
เสี่ยวหลี่รีบตรวจดูอาการหัวหน้าเก่า พอแน่ใจว่าไม่เป็นอะไร ก็หันกลับมาพร้อมหน้านิ่วคิ้วขมวด