หลังเสียงโหยหวนดังระงมอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเสี่ยวอันกับจู้โส่วก็ได้พบกับต้นตอของเสียงกรีดร้องอื่น ๆ
โหเอ๊ย!
พอทุกคนได้เห็นหน้ากัน ความรู้สึกก็เริ่มสงบลงทีละน้อย
ที่แท้ก็ไม่ได้มีแค่พวกเขาที่เข้ามานี่เอง!
เหล่านักท่องเที่ยวมารวมตัวกัน มองหน้ากันไปมา พลางมองเสื้อผ้าทันสมัยสะดุดตาของอีกฝ่าย จู้โส่วเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก
“งั้น...ทุกคนก็เป็นนักท่องเที่ยวเหมือนกันเหรอ?”
หญิงสาวฝั่งตรงข้ามวิ่งจนเหงื่อชุ่ม “แน่นอน! พวกเราเข้ามาตอนบ่ายสองกว่า”
“เอ๊ะ? พวกเราเข้ามาตอนบ่ายโมงกว่า”
เสี่ยวอันมองนาฬิกาด้วย “งั้นพวกเราก็เข้ามาเร็วที่สุด เข้ามาตั้งแต่ประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว...”
สายตาของทุกคนเบนไปทันที มองไปยัง...ผักชีล้อมกองโตในอ้อมแขนของพวกเขา
“โห!” หญิงสาวคนเดิมร้องขึ้น “พวกคุณได้เครื่องสังเวยมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง?!”
“อืม...พวกเราเข้ามานานกว่า เดินเที่ยวที่นี่เกือบทั่วแล้ว...” จู้โส่วอธิบายจบก็เพิ่งนึกขึ้นได้ “งั้นพวกคุณก็กำลังเก็บเครื่องสังเวยเหมือนกันเหรอ?”
ทุกคนมองหน้ากันแล้วยิ้ม บรรยากาศในที่สุดก็ผ่อนคลายลงบ้าง
“ฮ่า ๆ ๆ! กิจกรรมของแหล่งท่องเที่ยวนี้สนุกดีนะ ทำเอาพวกเรานักท่องเที่ยวหัวหมุนไปหมด ใครจะเข้าใจบ้าง! ตอนแรกกะว่าจะมาเที่ยวชมภูเขาเล่นน้ำ ที่ไหนได้ พอเข้ามาก็ต้องตากข้าวโพด เข็นรถเข็น ตามหาต่างหู...”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ภารกิจพวกนี้ฉันก็ทำมาแล้ว!”
“ทำไมฉันไม่เคยได้ภารกิจตามหาต่างหูล่ะ?”
ทุกคนพูดคุยกันเซ็งแซ่ บรรยากาศคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังแลกเปลี่ยนประสบการณ์หลังเล่นเกมผ่านด่าน
“เดี๋ยวก่อน!”
เสี่ยวอันต้องขัดจังหวะการพูดคุยของทุกคนอย่างจนใจ