ราวกับจินตนาการกลายเป็นจริง
พวกเขาเบิกตากว้าง มองดูอสูรยักษ์ที่พุ่งทะยานออกมาจากม่านหมอก
ร่างทั้งร่างก่อตัวจากหมอกขาว หัวเหมือนจามรี หน้ามีหกตา ขนดั่งเปลวเพลิงพลิ้วไหวขึ้นด้านบน สี่กรงเล็บเต็มไปด้วยหนามแหลม หางลากเมฆมงคล วิ่งอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางหมอกขาวที่ปกคลุมทั่วฟ้า!
[โฮก!!!]
เสียงคำรามของมันพัดพาเมฆหมอก พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างจัง!
ทุกคนหลับตาลงทันที กำเชือกเหล็กแน่น แนบชิดผนังหิน ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
มีเพียงจู้โส่วที่ขบฟันแน่น แต่ยังฝืนใจหยิบกล้องออกมา กดชัตเตอร์รัวๆ อย่างบ้าคลั่ง
หมอกหนาท่วมท้นพวกเขา กว่าสิบวินาทีผ่านไปจึงสงบลง
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"เมื่อกี้ตัวอะไรน่ะ?"
"……"
ผิงผิงอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน หันไปมองจู้โส่ว
"นาย...ถ่ายติดมั้ย?"
เจ้าอ้วนหายใจลึกๆ สองสามครั้ง เปิดดูอัลบั้มรูป แล้วยิ้มแหยๆ ส่ายหัว
"ในเลนส์มีแต่หมอก ไม่เห็นอะไรเลย"
โจวเหย่ค่อยๆ ขยับเท้า เข้าไปใกล้จู้โส่วเพื่อดูกล้องของเขา แล้วเลิกคิ้ว
"ภาพหลอน? จินตนาการ? เมื่อกี้เราไปกระตุ้นอะไรเข้าหรือเปล่า?"
"เหมือนไม่ได้ยินเสียงเตือนอะไร กำไลข้อมือก็ไม่ตอบสนอง"
ผิงผิงดึงเชือก นั่งยองๆ ครึ่งหนึ่งมองลงไปใต้หน้าผา
อสูรเมฆหมอกเมื่อครู่นี้ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน หายไปอย่างไร้ร่องรอย
พวกเขายืนสำรวจอยู่บนแผ่นไม้ตั้งนานก็ไม่พบอะไร จึงได้แต่เดินต่อไปข้างหน้า
แต่ภาพประหลาดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว
ตอนที่ผิงผิงกับพวกใกล้จะเดินออกจากเมฆหมอก ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องลางๆ ดังมาจากข้างหลัง