ทางเดินภูเขาเริ่มแคบลง กองกำลังใหญ่จากเดิมเป็นกลุ่มก็กลายเป็นแถวเดียว และค่อยๆ ถูกดึงระยะห่าง
"ข้างหน้ามีคน!"
พ้นทางโค้งเล็กๆ มา ทุกคนก็เห็นชายสามคนในชุดเสื้อแขนกุดยิ้มแย้มยืนอยู่ตรงปลายทางเดินหินที่ซ้อนกันขึ้นลง
ข้างหลังพวกเขาคือหน้าผาสูงเสียดฟ้า มีประกายเงินวาบแวบ เหมือนมีอะไรตอกติดอยู่
ผิงผิงเร่งฝีเท้าสองก้าวเดินเข้าไปใกล้ หนึ่งในชายชุดเสื้อแขนกุดก็เอ่ยปากทันที
"สวัสดีตอนเที่ยงครับนักท่องเที่ยวทุกท่าน"
เขากางแขนออก
"ดูเหมือนนักท่องเที่ยวทุกท่านจะเสร็จเส้นทางช่วงต้นของภูเขาต้าหานกันแล้วนะครับ เยี่ยมมาก!"
เส้นทางช่วงต้น?
นักท่องเที่ยวหยุดยืนที่ลานว่าง มองมาที่เขา
นี่หมายความว่าเส้นทางที่ทรมานพวกเขาจนตัวแทบพังเมื่อกี้ เป็นแค่เส้นทางช่วงต้นงั้นเหรอ?
แล้วต่อจากนี้จะเจออะไร?
ชายเสื้อแขนกุดพูดต่อ
"แต่เส้นทางต่อจากนี้จะยากขึ้นเยอะครับ... ถ้านักท่องเที่ยวอยากเดินขึ้นต่อ ก็ต้องเตรียมมาตรการป้องกันให้ดี"
เขาถือแถบผ้าสีเงินรูปประหลาดในมือ มีเชือกหนาเชื่อมจากตัวล็อกบนผ้าขึ้นไปยังหน้าผา
"ผลิตภัณฑ์จากภูเขาต้าหาน กางเกงนิรภัย"
"ทุกคนต้องใส่ครับ~"
ผิงผิงหน้าเหวอเป็นเส้น
ช่วยอย่าพูดถึงมาตรการป้องกันให้ฟังดูทะแม่งๆ แบบนี้ได้ไหม?
แต่เธอก็ยกเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
"ฉันก่อนเลย"
โจวเหย่ตามไปติดๆ
ถึงจะไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจริงๆ เป็นยังไง แต่ทุกคนก็รีบเข้าแถวทันที
พอมีช่วงพักตรงกลาง แถมมีเจ้าหน้าที่สามคนคอยช่วยใส่เครื่องป้องกันให้ นักท่องเที่ยวจึงไม่แออัดยัดเยียด