โจวเหย่กำมืออีกฝ่ายแน่น หลับตารอความรู้สึกดิ่งพสุธาสุดสยอง
แต่น่าประหลาด เขารอตั้งนาน ใต้เท้าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เจ๋งชะมัด..."
"สมจริงเกินไปแล้ว..."
"ทำเอาฉันสะดุ้งเหมือนกัน!"
พวกเขาพูดอะไรกัน?
โจวเหย่ลืมตา ผิงผิงตรงหน้าดันแว่น ยิ้มแล้วบอกให้เขาก้มลงดูข้างล่าง
ทางเดินกระจกที่แตกร้าวพังทลายก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับดูเหมือนใหม่เอี่ยม ไม่มีรอยเสียหาย อยู่ใต้เท้าเขา
เสียงอิเล็กทรอนิกส์พิเศษดังขึ้น
[แหะ ๆ โดนหลอกซะแล้วล่ะสิ~]
โจวเหย่ปลายหูแดงระเรื่อ ขณะที่ผิงผิงกับจู้โส่วกลับกระโดดด้วยความดีใจ
"เสียงของผู้นำทาง!"
"ฮ่า ๆ ๆ สมกับเป็นเขา! กระจกนี่ทำได้น่าสนใจมาก!"
ทุกคนหัวเราะร่า แล้วเดินผ่านโจวเหย่ไปข้างหน้า
อาจเพราะทางกว้างขึ้นหน่อย ถ้าเอาชนะความกลัวได้ ทางช่วงนี้ก็เบากว่าช่วงที่แล้วอีก
แกรก...
เสียงเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
ผิงผิงเดินผ่านไป หางตามองด้านล่าง รอยร้าวนิดหนึ่งทำให้นางเลิกคิ้ว
มาอีกแล้ว?
นางมองไปยังเจ้าอ้วนข้างหลัง รอให้เขาเหยียบขึ้นมา
แต่จู้โส่วคราวนี้สังเกตเห็นก่อนแล้ว
"ฮ่า ๆ ๆ! ข้ารู้กลไกนี้แล้ว~"
แกรก ๆ...
เสียงละเอียดดังต่อเนื่อง จู้โส่วยิ้มภูมิใจ
"ยังไงอ้วนก็ผ่านโลกมาเยอะ จะต้องไม่กลัวหรอก~"
ครืด!
ฉัวะ
เจ้าอ้วนที่ทำท่าฮึกเหิมหายวับไปต่อหน้าทุกคน ร่วงลงไปเหมือนลูกระเบิดเนื้ออย่างรวดเร็ว