ตึง!
คนเล่านิยายเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นเต้นขึ้นมา
“เฮ้ย!”
“มีแขกผู้มีเกียรติจริง ๆ ด้วย!!”
พวกพนักงานก็ตะลึง รีบกรูเข้ามา รับตราหยกไปตรวจดูอย่างละเอียด แล้วพยักหน้าให้เจ้าของสถานี
เจ้าของยิ้มหน้าบาน
“นานทีเดียวที่ไม่ได้เห็นแขกผู้มีเกียรติ! นายกองฟาง! ครั้งนี้ท่านได้พลอยฟ้าพลอยฝนไปกับแขกผู้มีเกียรติแล้ว!”
เขาทำท่าทางเอาจริงเอาจัง ล้วงเอาคางคกทองออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ แล้วกราดไปที่ตราหยกนั้น
ตาคางคกสว่างวาบขึ้น ส่งเสียงร้องกุ๊ก ๆ สองสามที ก็เงียบลง
“เรียบร้อย! ทุกคน!”
“เมื่อคางคกทองส่งเสียงแล้ว เราก็รีบจัดเตรียมให้พร้อม เริ่มการแสดงรอบต่อไปได้เลย!”
มีจริง ๆ ด้วย!
นักท่องเที่ยวดีอกดีใจ พากันยกนิ้วโป้งให้โจวเหย่สุด ๆ
โชคดี!
โชคดีที่ทัน!
คราวนี้จะได้ดูการแสดงเพิ่มอีกหนึ่งรอบ!
นายกองฟางก็ลบรอยดุดันก่อนหน้านี้ มองโจวเหย่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าให้เขา เผยรอยยิ้มออกมา
ถึงจะไม่ใช่ภาคต่อของเรื่องที่พวกเขาอยากฟัง แต่ก็ยังดีที่ได้ฟังอะไรที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็ถือว่าได้บุญจากเขา
ส่วนตราหยกของโจวเหย่ที่ได้คืนมา ผิงผิงดูเสร็จ ก็ถูกพวกเพื่อนชายแย่งไป พลิกไปพลิกมาตรวจดู
ป้ายเล็ก ๆ นี่! มีประโยชน์จริง ๆ ด้วยแฮะ!
ไม่นาน โถงใหญ่ก็กลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งสะอาดตา เหยือกน้ำชาถูกเติมให้เต็มหอมกรุ่น
นักท่องเที่ยวคุยกันสนุกสนานถึงเรื่องหวูซงก่อนหน้านี้ แต่สายตาก็คอยกวาดไปทั่ว รอคอยการแสดงพิเศษที่กำลังจะมาถึง