สะพานแขวนเถาวัลย์ยังมีกลิ่นดินชื้น ๆ จาง ๆ ติดอยู่เช่นเดิม
ทุกคนลืมความอับอายจากการสอบเมื่อครู่ เดินขึ้นสะพานแขวนกันไปตามระเบียบ
เจ้าอ้วนกดชัตเตอร์ถ่ายรูปไปหลายช็อต ในที่สุดก็ได้พบแสงอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอมานาน
"ให้ตายเถอะ! ในที่สุดก็ได้เจอพระอาทิตย์เสียที..."
พวกเขาติดอยู่ในป่ามืดสลัว ถูกเถาวัลย์รัดตัวไม่หยุดหย่อน มันน่าสมเพชเกินไปแล้ว
นักท่องเที่ยวที่เลือกอีกสองเส้นทางนั่น คงไม่ลำบากขนาดนี้แน่!
อิจฉาจริง ๆ!
เขาเดินข้ามสะพานแขวน ขึ้นไปตามช่องหินผาบนภูเขากับทุกคน แล้วก็สบตากับคนอีกสองกลุ่ม
เขาเลิกอิจฉาแล้ว
ด้านข้างซอกเขา จ้าวหมั่งกับพวกอีกคนตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ หน้าก็มอมแมม ต่างดูราวกับผู้ลี้ภัยที่หนีตายมา
กลางซอกเขา เสี่ยวหลี่กับเสิ่นจวงและคนอื่น ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ข้อนิ้วมือซีดขาว ไม่รู้ผ่านอะไรมา เหมือนวิญญาณหายไปหมดแล้ว...
เจ้าอ้วนกลืนน้ำลายลงคอ เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที
พวกเขา... คือเส้นทางที่ลำบากที่สุด... ไม่น่าผิดใช่ไหม?
นักท่องเที่ยวมาชุมนุมกันอีกครั้งในที่สุด
"ทางพวกนายเป็นไงบ้าง?"
เสิ่นจวงหันมาเผชิญคำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเจ้าอ้วน ชี้ไปที่หัวตัวเอง
"อยากรู้ไหม?"
เขายิ้มแสยะอย่างโศกเศร้า
"คราวหน้ามาลองเองก็รู้แล้ว!"
ให้ตายเถอะ!
พวกเขาคิดไว้แต่แรกว่า แค่จับพายุมังสาตัวนั้นให้ได้ แล้วแตะสัญลักษณ์โทเทมก็จะออกมาอย่างปลอดภัย