จบแล้วเหรอ?
จบยังไงก็ไม่มีทางจบหรอก
ครั้งนี้ตามคำแนะนำของโจวเหย่ คณะเดินทางไม่ได้ปีนเขาต่อ แต่หยุดรออยู่ที่ทางแยกถัดไปเพื่อรอนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่
ไม่มีอะไรมาก
ก็แค่เส้นทางช่วงนี้…
ยิ่งคนเยอะยิ่งสนุก
ทุกคนเงยหน้ามองขึ้นด้านบน พร้อมกับเสียง "เฮ้ย!" ดังมาจากฝูงชนที่ตามมาข้างหลัง
บนก้อนหินใหญ่ริมหน้าผาตรงหน้า มีเจ้าหน้าที่สองคนยืนอยู่ซ้ายขวา ระหว่างพวกเขามี…
บันไดเมฆที่ยาวเกือบสองร้อยเมตร พุ่งเฉียงขึ้นไปเสียบเมฆ ภายในกลวง…
บันไดเมฆทะลุฟ้า!
ให้ความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
ใต้บันไดเมฆคือหุบเหวลึกสุดหยั่ง
ปลายบันไดเมฆคือยอดเขาที่ปรากฏเลือนราง
กลืน!
ไม่รู้ว่าเสียงกลืนน้ำลายของใครดังเกินไป ทำให้ทุกคนได้สติ ผิงผิงกำลังกลั้นยิ้มเดินเข้ามา ให้ทุกคนมองมาที่เธอ
"ทุกท่าน หลังจากพวกเรามาถึง ได้สำรวจที่ตรงนี้ล่วงหน้าแล้ว"
"ทางขึ้นเขามีทางเดียว พวกเราทั้งหมดต้องขึ้นจากตรงนี้"
"คำแนะนำของเส้นทางนี้อยู่ที่นี่ ทุกคนอ่านเสร็จแล้วก็มามัด… คลิบล็อกนิรภัยกัน"
เสิ่นจวงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวทันที มองไปที่แท่นศิลาด้านหน้า
ตัวหนังสือแนะนำบนนั้นถูกแกะสลักไว้ แข็งแกร่งและทรงพลัง ดูยิ่งใหญ่ ฝีมือนักเขียนพู่กันผู้มีฝีมือแน่นอน
[บันไดเมฆ: บันได 3000 ขั้น ปีนขึ้นไปก็จะเห็นยอดเขา]