ลองดูก็ได้
ทุกคนยืนบนเหล็กเส้นมองดูเธอ ไม่กี่นาทีต่อมา เธอขมวดคิ้วแล้วขยับตัวกลับมา
“ข้ามไปไม่ได้!”
“มีทางเดียวที่จะข้ามไปได้ ไม่งั้นร่างกายต้องอ่อนตัวสุด ๆ ไม่งั้นก็แขนยาวขายาว…… หรือไม่ก็”
เธอกัดฟัน
“รวบรวมความกล้า แล้วกระโดดข้ามไป!”
กระโดด?
ยังไงวะ?
“ยังไงก็มีเชือกนิรภัย ฉันลองดู!”
เธอไม่สนใจคนด้านหลังอีกต่อไป ใช้สองมือจับเหล็กเส้นตรงมุมนูนสูงราวกับเสือดาวที่เตรียมพุ่ง เท้าซ้ายขวาออกแรงเต็มที่ ร่างก็เหวี่ยงออกไป!
“ตรงนั้นก็มีที่จับด้วย!”
เธอตะโกนคำสุดท้าย ร่างแกว่งไปถึงจุดสูงสุด บิดเอว มือซ้ายยื่นออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วหายวับไปตรงมุมเลี้ยว
……
สองนาทีต่อมา ด้านนั้นเงียบสงัด จู้โส่วกลืนน้ำลาย วินาทีต่อมาก็สบตากับรอยยิ้มจากปลายถ้ำ
“ฮ่า ๆ ๆ ! ฉันข้ามมาแล้ว!!”
พี่นักฟิตเนสโบกมืออย่างตื่นเต้นที่ปลายถ้ำอีกด้าน เสียงสะท้อนไปไกล
“เหรียญผู้กล้านั่น! ฉันได้แล้ว!”
เจ๋งไปเลย!
ใช้ได้จริง ๆ!
ผิงผิงหลีกทาง แล้วเชิดคางให้โจวเหย่
จะรออะไรอีก?
ลุยเลย!
โจวเหย่ทำอะไรไม่ถูก เขาจะบอกว่าเขาอยากเข้าไปในถ้ำได้ไหม?
แต่ทุกคนจ้องมองอยู่ และอยากทดสอบพลังของไข่มุกวิเศษของเขา เขาจึงไม่มีทางเลือก
“งั้นฉันลองดู”
เขาเหยียบเหล็กเส้น แตะเม็ดสีแดงที่กระพริบบนกำไล
หึ่ง……
ผนังเขาสั่นสะเทือนอย่างชัดเจน ทุกคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่กำที่จับแน่น ๆ มองจากระยะไกล
แต่เจ้าอ้วนกับผิงผิงอยู่ใกล้ พวกเขาตาเบิกกว้าง อ้าปากโพล่งคำอุทาน
“ฉิบหาย……”
บนผนังเขาที่ขรุขระไร้ที่เหยียบ จู่ ๆ ก็มีอิฐหินดันออกมาสองสามก้อน
“บ้าเอ๊ย! กลไกภูเขาหินนี่มัน!”
โจวเหย่: ฮึ?
ความยากนี่ลดลงครึ่งหนึ่งเลยใช่ไหม?