ผู้คนค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังทางออก ขึ้นรถทยอยออกจากสวนสนุก
ค่ำคืนมืดลงเรื่อย ๆ เวลาเพิ่งผ่านเที่ยงคืนไปได้ไม่นาน ไฟหน้ารถสาดส่องมาจากปลายถนนในหมู่บ้าน รถหลายคันแล่นเข้าสู่ลานจอดรถต่อเนื่อง
คนลงจากรถถือไฟฉายเดินไปที่จุดขายตั๋ว เตรียมถ่ายเซลฟี่ลงโซเชียล แต่กลับต้องอึ้งเมื่อเห็นแถวคนแน่นขนัดเบื้องหน้า
ฝั่งตรงข้ามหัวเราะกันอย่างขบขัน
"มาแล้วเหรอ! มาเข้าแถวเนี่ยมีสปีริตดีนะ แต่ดูจะมาช้าไปหน่อยนะ~
"ฮ่า ๆ ๆ! ชั้นมาตอนตีหนึ่งครึ่งนะ เชื่อป้ะ ว่ามีคนต่อคิวก่อนหน้าชั้นแล้ว 20 กว่าคน..."
"ช่วยไม่ได้นะเพื่อน ลูกชายกับเมียร้องจะดูอีกให้ได้ ก็เลยต้องพากันมาครึ่งค่อน"
พวกนักท่องเที่ยวที่แอบมาก็หลุดขำ
"ก็จริงของแก! ต่อเถอะ วันนึงมีตั๋วเท่านั้น มาช้าแม้แต่ตดยังไม่ได้ดมเลย!"
"ฮ่า ๆ ๆ พวกเราตอนนี้เอ็นจอยกับการนับหัวคนนะ ดูซิว่าก่อนตีห้าจะมากันเท่าไหร่!"
"อย่าประมาท! เรายังไม่ได้นับพวกทางประตูเหนือนะ ได้ยินจากเพื่อนว่าทางประตูเหนือตอนนี้ก็ต่อคิวยาวเหมือนกัน!"
ในความมืด เสียงหัวเราะค่อย ๆ จางหาย
และเมื่อคณะฝรั่งมาถึงเขาว่าน-หยวนตอนหกโมงเช้าที่ฟ้าเพิ่งสาง ก็ถึงกับอึ้งไปเลย
ให้ตายสิ...
คนเยอะเป็นทะเล...
พวกแกเคยเห็นเขาว่าน-หยวนตอนหกโมงเช้ามั้ย...
สภาพก็เป็นงี้แหละ...
น่ากลัวชะมัด!
ชายหัวหน้ากลืนน้ำลายเหนียวหนืด ก่อนจะมองไปที่โจนส์ซึ่งยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ
"พวกเรา...จะต่อดีมั้ย?"
"หัวเซียมีสุภาษิตหนึ่ง!" โจนส์ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พูดด้วยสำเนียงเรียบชัด! "มาถึงแล้ว ก็ต้องลอง!"
โอเค!
ก็ต่อ!
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของฝูงชน จ้าวต้าเสวียและเด็กสาวหน้าตาอิดโรยอีกสองสามคนเปิดประตูห้องขายตั๋ว