การตอบคำถามเพื่อรับสิทธิ์ซื้อตั๋วเรือ ทำให้ความสนใจของนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่กระจัดกระจายไปทันที
ตั๋วราคา 50 หยวนต่อใบไม่แพง แต่การตอบคำถามให้ผ่านไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
กลุ่มเพื่อนของโจวพั่วตอนนี้รวมตัวกันด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
“เป็นไงบ้างผีผี? ไม่ใช่ว่าบอกว่าตัวเองเป็นแฟนตัวยงหรอกเหรอ? ทำไมไม่กล้าตอบคำถามล่ะ?”
“ใครบอกว่าไม่กล้า!”
เขาเชิดคอเดินเข้าไป
“ฉันกลัวว่าถ้าฉันตอบถูก แล้วฉันต้องขึ้นเรือไปคนเดียว ฉันกลัวพวกนายเหงาน่ะ!”
โอ้~~
เพื่อนสมัยเด็กไม่ไว้หน้าเลย
“นายคนเดียวกลัวพวกเราทั้งกลุ่มเหงาเหรอ~”
“……”
โจวพั่วกลอกตาใส่ แล้วฝืนใจสแกนรหัส กดคลิก
คำถามแรกก็ตรงกับเรื่องที่เขารู้ดีพอดี
[ในการทดสอบท่าเต้นของการเยี่ยมเยียนเจ้าของศาลาดอกท้อ ตอนเกมปาลูกธนูลงไห ลูกศรแรกที่ยิงเข้าปากไห่เรียกว่าอะไร?]
[A: พิงเสา; B: มีจุดเริ่มต้น; C: เจาะหู; D: มีจุดสิ้นสุด]
โจวผีผีทั้งร่างผ่อนคลายขึ้นมาทันที
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยบริจาคเงิน เลยทำให้คลังข้อสอบชอบเขาเป็นพิเศษ สุดท้ายโจวพั่วก็เกือบพลาดแต่ก็ยังได้รับสิทธิ์ซื้อตั๋วเรือมาได้
“หึ! พวกนายไม่ไป งั้นฉันไปแล้วนะ!”
ยังไงตอนแรกก็อยู่ด้วยกัน สุดท้ายไปนั่งเรือคนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง
“เดี๋ยว ฉันก็ไปด้วย”
จิตรกรน้อยพูดเบา ๆ ข้าง ๆ แล้วยกมือถือขึ้นมาส่าย
สิทธิ์ผ่านจากการตอบถูก 15 ข้อปรากฏอยู่ตรงนั้น และเสียงของผู้นำทางที่เปรยว่า ‘อื้อ ไม่เลวนี่’ ดังก้องในอากาศ
เฮ้ย!
ไม่จริงน่า!
ตอบถูกมากกว่าเขาข้อหนึ่ง?
เป็นไปได้ยังไง?
ไอ้เด็กนั่นมาแค่ครั้งสองครั้งไม่ใช่เหรอ?
เมิ่งชิงยิ้มอย่างเขินอาย