เสียงน้ำกระจายดังซ่า~
ปลาเงินปลาทองเรืองแสงนำพาละอองน้ำเล็ก ๆ กระเซ็นตกลงมา ดั่งม่านฝนโปรยปรายท่ามกลางแสงสุดท้ายของตะวันลับฟ้า
สายลมอ่อน ๆ พัดพาเอากลิ่นหอมของใบบัวและละอองน้ำโชยมาแตะหน้า เหมือนจะแฝงไว้ด้วยความหอมหวานชวนหลงใหลของสุราดอกท้อ ทำเอานักท่องเที่ยวต่างพากันตื่นตาตื่นใจ
เสิ่นจวงที่ถือไหสุราอยู่ในมือยกกระดกหยดสุดท้ายของสุราดอกท้อเข้าปาก แล้วหรี่ตาส่ายหัวไปมา
สุราดอกไม้รสหวานเล็กน้อย ดีกรีไม่แรง
แต่ทว่าเขากลับดูราวกับเมาไปเสียแล้ว
นี่มันอะไรกันนะ~
เสี่ยวหลี่ประคองเขาเอาไว้ ตัวเองก็รู้สึกมึน ๆ งง ๆ ไปเหมือนกัน
การแสดงแบบนี้ เกิดขึ้นจริง ๆ ในเมืองหย่งอานของพวกเราแล้ว…
การท่องเที่ยวและวัฒนธรรมหย่งอาน ปีนี้ต้องดังเป็นพลุแตกแน่นอน!
คนที่คิดเหมือนกันไม่ใช่แค่เขาคนเดียว
จู้โส่วถอนหายใจยาวเหยียด มองไปที่กล้องของตัวเอง
นี่มันใช่ฝูงปลาที่พุ่งเข้ามาหรอกหรือ นี่มันยอดวิวชัด ๆ !
เขาแทบนึกภาพไม่ออกเลยว่า ถ้าปล่อยวิดีโอแบบนี้ออกไป จะมียอดไลก์มากขนาดไหน
และ… เขาหันกลับไปมอง นอกฝูงชน บนเสาไฟฟ้าริมถนน ภายใต้เงากิ่งไม้บัง มีกล้องถ่ายวิดีโอสีดำตัวหนึ่งส่องแสงสีแดงกะพริบอยู่เป็นระยะ
และเมื่อวิดีโอที่สามารถเก็บภาพทิวทัศน์ทั้งหมดบนทะเลสาบถูกอัปโหลดขึ้นไปแล้ว เขาว่าน-หยวนจะกลายเป็นสถานที่ที่ฮอตฮิตแค่ไหน…
ม่านปลาสลายหายไป แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง ศาลากลางทะเลสาบมีม่านโปร่งบางพลิ้วไหว มองเห็นทิวทัศน์ด้านในได้เพียงเลือนราง
เทพหลีลอยตัวพักเท้าอยู่บนเก้าอี้ ดวงตากลมโตคู่เบ้อเริ่มหรี่ลงด้วยความพึงพอใจ คีบผักดองรสบ๊วยเข้าปากไปทีละชิ้น
ด้านข้าง เจ้าของศาลาดอกท้อดื่มสุราไปไม่รู้กี่ไหแล้ว กำลังร้องเพลงฮัมเพลงเบา ๆ ด้วยท่าทางเมาได้ที่
“เจ้ายังออกไปเองไหวไหม?”
บุรุษในชุดสีชมพูมีใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ โบกมืออย่างองอาจ