“เฮ้ย!”
“**! พลาดอีกแล้ว!!”
“ไม่ไหวแล้ว! รู้สึกว่ายังไงก็ยิงไม่โดน!”
“งั้นเราเปลี่ยนกันเถอะ!”
“พวกที่ไปหาดอกท้อก็ยังไม่กลับเลย พวกนายจะไหวไหมเนี่ย! ไม่ไหวก็เปลี่ยนกับพวกนั้นเถอะ!”
จู้โส่วยืดคอออกมาจนยาวเหยียด อยากจะส่งหัวไปดูเองให้รู้แล้วรู้รอด
พวกนั้นทำอะไรกันอยู่? นี่มันไม่ใช่ภารกิจเหรอ? พวกเขาอุตส่าห์มาค้นหาอะไร ๆ กันบ้าระห่ำ ทั้งเขียนทั้งระบาย ส่วนนั่นทำอะไรกัน!
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน โจวพั่วและคนอื่น ๆ กำลังเดินตามเด็กหนุ่มสวมหมวกเล็กไปข้างหน้า
คนอื่นหยุดอยู่ที่ลานบ้าน เดินเข้าห้องไปกันหมด มีแต่พวกเขาที่ถูกพาให้เดินต่อไปเรื่อย ๆ
“น้องชาย? นี่เราจะไปไหนกันน่ะ?”
คนที่อยู่ข้างหน้าหยุดลง ชี้ไปยังลานกว้างเบื้องหน้าพร้อมกับยิ้ม
“ถึงแล้วล่ะ”
โจวพั่วกับพวกเงยหน้ามองไปข้างหน้า
โอ้โห!
นี่มันสนามฝึกยุทธ์ในตำนานไม่ใช่เหรอ?
แค่ขนาดย่อมลงหน่อย มีการตกแต่งที่ดูประณีตขึ้น
นอกนั้นก็เหมือนกันเป๊ะ
โจวพั่วงงไปเลย จ้าวเยียนหรานกับอีกคนก็งง สาวผมแดงที่จงใจเลือกการเต้นที่ตัวเองถนัดก็ยังงง
พวกเขาเลือกการเต้นไม่ใช่เหรอ? กลายมาเป็นลานยุทธ์ได้ไง?
เด็กหนุ่มคนนั้นประสานมือโค้งคำนับ พูดขึ้นด้วยเสียงดัง
“เรียนแขกทุกท่าน!”
“ผู้อารักขาของเรามีความเชื่อมาตลอดว่า! การร่ายรำที่ดี ต้องมีสุราชั้นดีมาคู่กัน!”
“และสิ่งที่ท่านโปรดที่สุด ก็คือการร่ายรำดาบ”
“ดังนั้น เพื่อให้ได้รับสิทธิในการขอเข้าพบ แขกทุกท่านจำเป็นต้องนำสุราชั้นดีและดาบดี ๆ มาให้ได้”
เขาชี้นิ้วออกมา
“ได้ข่าวว่า นอกอาราม บนต้นท้อมีดอกท้อประหลาดชนิดหนึ่งที่เมื่อบีบแล้วไม่แตกยับ ร่วงโรยช้า หัวหน้าฝ่ายพัสดุชอบมาก บอกว่าดอกท้อสิบดอกแลกสุราหนึ่งถ้วยได้”