ภาพตัดมาที่ทะเลสาบนางฟ้า ยามเช้าตรู่ นักท่องเที่ยวยังมาไม่ถึง เงียบเหงา
มีเพียงเขตตกปลาที่คึกคักเป็นพิเศษ!!
เฉิงหู่ทำหน้าบึ้ง มองนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งที่เดินไปมา โดยทั่วไปแล้วรอบ ๆ นักตกปลาแต่ละคนจะมีคนล้อมอยู่สี่ห้าคน
“พี่ นั่นอะไรน่ะ?”
“ท่านพี่ ตั้งนานแล้วยังตกปลาไม่ได้อีกเหรอ?”
“พี่มาตั้งแต่กี่โมง?”
“อ๊ะ! คุณใช้ปลาตัวเล็กเป็นเหยื่อได้ยังไง! ใจร้ายจัง ฮือ ๆ…”
…
บ้าเอ๊ย!
น่ารำคาญชะมัด!!
ไม่รู้ว่าเฒ่าหัวขโมยคนไหนปล่อยข่าวหลุด ทำให้นักท่องเที่ยวพวกนั้นแย่งตั๋วกันบ้าคลั่ง จนตอนนี้พวกเขามีนักท่องเที่ยวธรรมดามากกว่านักตกปลาสามเท่า!
นี่มันมาตกปลาเหรอ?
นี่มันมาทิ้งระเบิดปลาชัด ๆ!
จู่ ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืน
ไม่ตกแล้ว!
เฉิงหู่หันไปมองฝูงชนที่เบียดเสียดซื้อตั๋วเสริมตรงศูนย์นักท่องเที่ยว แล้วเก็บของ
“เสี่ยวหู่จะไปไหน? ไม่ตกแล้วเหรอ?”
เพื่อนนักตกปลาข้าง ๆ หันมามอง ถึงจะหงุดหงิดบ้าง แต่ก็พอจะอดทนไว้ได้
“ไม่ตกแล้ว! ใจไม่สงบ ต่อให้ตกต่อไปก็ไม่ได้ปลา”
เฉิงหู่ถือถังเล็กกับคันเบ็ดเดินไปที่เต็นท์
“พวกนั้นบอกว่างานฉลองอะไรนั่นดีไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ตกไม่ได้แล้ว วันนี้ฉันจะเข้าไปดูในเขตท่องเที่ยวบ้าง!”
“เอ๋?”
“เฮ้ย ไปจริง ๆ แล้ว…”
“หรือว่า… พวกเราไปกันดี?”
มีคนหนึ่งออกไป พวกที่เหลือก็พากันถกเถียง จากนั้นทุกคนก็ลุกขึ้นตามกัน
ดูก็ได้!
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งเขาว่าน-หยวนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา