หมู่บ้านคึกคักเป็นพิเศษ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์สงบร่มเย็น อู่ดอกท้อก็มีเสียงหัวเราะดังเป็นระยะ
แต่ที่เทือกเขาซ้ายสามกลับไม่ค่อยปกติ
เหนือน้ำตกหิมะ ในวัดร้าง หมิงฉานขมวดคิ้วเดินกลับมา ประนมมือคำนับเจ้าอาวาส
“เส้นทางบนภูเขาฝั่งลี่เฟิงดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ...”
“เป็นยังไงบ้าง”
“พื้นดินอ่อนนุ่ม เปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน ต้นไม้เคลื่อนย้ายสลับตำแหน่ง... และบางครั้งอากาศก็ขมุกขมัว ทำให้หลงทิศทาง”
หมิงฉานมีสีหน้าสงบนิ่ง
“ข้าต้องท่องคาถาทำใจให้บริสุทธิ์ไปตลอดทาง ถึงจะหาทางกลับมาได้อย่างยากลำบาก...”
พระเฒ่าที่หรี่ตาอยู่ลืมตาขึ้นเล็กน้อย
“ดูท่าทางท่านผู้มีพระคุณจะเริ่มลงมือแล้ว...”
ท่านปัดชายแขนเสื้อเดินเข้าไปในห้อง “ช่างเถิด วันสองวันนี้อย่าไปทางนั้นอีกเลย พวกเราประหยัดการใช้สอย รอจนกว่าเขาจะมาเยี่ยมพวกเราในครั้งหน้า”
วัดร้างเงียบสงบลง ไม่นานก็มีเสียงสวดมนต์ดังแว่วมา
พวกเขาลำบากขึ้น แต่ที่อีกฟากของภูเขา เถ้าแก่เจินจวินจื่อกลับสุขสบายเป็นธรรมดา
เขานั่งอยู่บนลานกว้างนอกถ้ำ มองลงไปด้านล่างภูเขา พลางขยับตัวไปมาเพื่อหาเสาสัญญาณโทรศัพท์
“... ฮัลโหล... ได้ยินแล้ว...”
“พี่รอง! มือถือนายน่ะไม่เคยถูกตัดสายนะ อาจารย์กับคนอื่น ๆ โดนตัดหมดแล้ว...”
“... ห๊ะ สัญญาณไม่ดี!... เออ ได้ยินแล้ว! เมื่อไหร่จะกลับ ห๊ะ”
เจินจวินจื่อบิดตัวแทบจะเป็นเกลียว แล้วยืนนิ่งตะโกนโหวกเหวก
“นายไปไกลแล้ว ไม่เป็นไรหรอก นายไม่ต้องกลับมาก็ได้... อาจารย์กับคนอื่น ๆ โทรมาติดต่อตอนเดือนที่แล้วบอกว่ากำลังกลับมาแล้วใช่ไหม”
“อืม ถ้าอย่างนั้นสองสามวันนี้ก็คงถึงแล้วล่ะ~”
“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร รอให้นายกลับมาก็รู้เอง เอาล่ะ! มือถือใกล้จะแบตหมดแล้ว ฉันวางสายก่อนนะ!”