แก๊ก
เสียงสวิตช์เบา ๆ ดังขึ้น ภายในป่าต้นไทรที่สลัว มีแสงสลัว ๆ ส่องออกมา
แสงสว่างไม่กว้างนัก ส่องได้รอบตัวประมาณหนึ่งเมตร แต่แสงนี้กลับทำให้ผิงผิงยิ้มออกมา
"ใช้ได้!"
เธอทำสีหน้าภาคภูมิใจใส่โจวเหย่ ชี้ไปที่พื้นซึ่งเกิดจากรากต้นไทรเบื้องหน้า ตรงนั้นมีมอสขึ้นอยู่และเปล่งแสงสีน้ำเงินเรืองรอง
"ตรงนี้มีแสงสีน้ำเงิน!"
พอเปิดไฟ แสงสีน้ำเงินก็หายไป เธอลองเหยียบลงไป ใต้ฝ่าเท้านุ่มเรียบ ไม่มีความผิดปกติใด ๆ
แต่นั่นยังไม่พอ เธอขยับตัวไปข้างหน้า ตรงหน้าก็ปรากฏมอสสีน้ำเงินจุดอื่น ๆ ขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอเดินต่อเนื่องไปหลายก้าวโดยไม่มีปัญหาอะไร จึงหันกลับไปตะโกนบอกทุกคน
"ใครเช่าโคมไฟบุปผามา เปิดโคมไฟได้เลย มอสสีน้ำเงินที่ปรากฏในแสงคือทางเดินที่ถูกต้อง เดินตามนั้นไป น่าจะไม่เหยียบหลุม"
ด้านหลังเกิดเสียงเอะอะขึ้นทันที แต่น่าเสียดาย
โคมไฟบุปผาไม่ได้เช่ากันทุกคน อีกทั้งแสงยังส่องได้เฉพาะรอบตัวผู้เช่าเท่านั้น
มีคนแอบอิงแสงคนอื่นเดิน ผลคือก้าวเท้าพลาดไปนิดเดียว ก็ก้าวพลาดตกลงไปติดในเถาวัลย์
……
ขี้เหนียวจริง……
ผิงผิงปิดปากหัวเราะคิกคัก ช่วยเจ้าอ้วนดึงขึ้นมาจากหลุม ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดโคมไฟของตัวเองอย่างว่าง่าย
"พี่เหย่!"
ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นตามหลัง เพื่อนที่เดินไปข้างหน้าแล้วส่งเสียงร้องตกใจออกมา
หวังลู่กวักมือเรียกให้ทุกคนไปดู
"สายรัดข้อมือของหลิวผิงอันเปลี่ยนไป!"
ทุกคนหันไปมอง
บนหน้าจอสีดำที่เดิมแสดงเฉพาะแต้มค่าพลัง ตอนนี้กลายเป็นสีเขียว
ใต้ตัวเลข 48 แต้มค่าพลัง มีตัวหนังสือเล็ก ๆ สีเขียวเข้มตัวหนาหนึ่งแถว——[ผู้ปล้นชิง]
"นายทำอะไรมา?"
หลิวผิงอันก็งุนงงเช่นกัน
"ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เมื่อกี้ก็แค่สแกนเก็บแต้มค่าพลัง……"
"นายสแกนไปกี่อันแล้ว?"
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "6 อัน?"
โจวเหย่หันไปมองหวังลู่
"แล้วนายล่ะ?"
"ฉันเหรอ? ฉันยังไม่ได้สแกนเลย ตอนนี้มีแค่ 5 แต้ม"
โจวเหย่พยักหน้า แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
"งั้นนายไปสแกนมาสักอันสิ"
"……"
หวังลู่กลอกตาใส่ทีหนึ่ง แล้วกำหมัด
"ชีวิตห่วย ๆ ก็ต้องลุย! สแกนก็สแกน!"