สวี่จิ้งแอบย่องลงเรือลำเล็กที่ไม่มีคนนั่งไปพร้อมกับนางลิง
ข้อดีของการเป็น NPC ผู้นำทางในสวนสนุกทุกวันก็คือ
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็คุ้นหน้าคุ้นตาหมด
ไม่มีทางเกิดเรื่องพนักงานหน้าโง่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาชนเจ้านายเด็ดขาด
ล่องตามน้ำไป สวี่จิ้งให้คนพายจอดเรือไว้ที่ทางเดินรองอีกเส้นของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นก็พานางลิงไต่ขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
เขาจะพาลิงออกนอกเขตสวนสนุกไม่ได้แน่ ไหน ๆ นางก็อยากออกจากตรงนั้น ที่ที่ดีที่สุดก็คือพามาหาต้าเชิ่งนี่แหละ
ยังไงก็เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แถมมีเขากำชับอีก ต้าเชิ่งคงไม่รังแกนางหรอกมั้ง?
...
เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ส่วนใหญ่ ผิดเพี้ยนไปบ้างนิดหน่อย
ต้าเชิ่งตื่นเต้นกับสาวสวยที่มาใหม่มาก บางทีอาจเพราะเพิ่งลงมาจากภูเขาหิมะ อากาศเย็นเยียบมีกลิ่นหอมของใบสนติดจมูก ยังไงก็ตาม มันมองสาวสวยใหม่มาด้วยความดีอกดีใจ
[นางงามมาจากไหนเนี่ย?!]
'นายไม่ต้องรู้หรอก ดูแลคนของนายให้ดี อย่ารังแกนางนะ นางมีคนหนุนหลังอยู่'
[...]
ต้าเชิ่งหันไปมองนางลิงแล้วถามอีก
[แล้วนางชื่ออะไร?]
อืม...
สวี่จิ้งลูบคาง ไม่ถึงกับเรียกว่าอารมณ์ขันกลั่นแกล้งหรอก แค่รู้สึกว่าเหมาะดี
'ก็เรียกนางว่าเสี่ยวเสียแล้วกัน'
[ได้!]
ต้าเชิ่งหันไปตะโกนทางนั้นทันที[เสี่ยวเสียปา! อยากกินอะไร?]
ป๊อก!
มันได้ดีดกะโหลกไปหนึ่งที สวี่จิ้งกลอกตา