สวี่จิ้งจะฟังไม่ออกได้ยังไงว่าน้ำเสียงของนางแฝงความผิดหวัง?
ถึงจะเป็นมนุษย์เครื่องมือ แต่ระบบก็มอบสติปัญญาพื้นฐานให้พวกนาง
อยู่ที่เดิมนาน ๆ ออกไปไหนไม่ได้ ถ้าเป็นคนจริง ๆ คงคลั่งตายไปนานแล้ว
เจ้าของศาลาดอกท้ออย่างน้อยก็มาทีหลัง แถมอู่ดอกท้อก็กว้างขวาง ในศาลาดอกท้อก็มีทุกอย่าง นางอยู่บ้านตัวเองยังไงก็สบาย
มีก็แต่เทพหลีตั้งแต่แรกเริ่ม ที่ถูกผูกมัดอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ แค่นี้ เตียงก็เป็นแค่ถ้ำเก่า ๆ เอาเตาแก๊สกระป๋องมาให้นางชงชา ก็ทำให้นางดีใจได้นาน
แม่ง...
สวี่จิ้งยิ่งคิดยิ่งปวดใจ อยากจะตบปากตัวเองสักป้าบเดี๋ยวนั้น
มันไม่ใช่คนเลยจริง ๆ...
"คิดอะไรอีกแล้ว?"
เทพหลีซู้ดน้ำชาดังซูด ปากวางขนม"ผลไม้เซ่นไหว้"ที่พนักงานหมิงเยวี่ยจ้ายส่งมาให้ นางยิ้มพลางโบกมือ
"ใจอ่อนแล้วเหรอ?"
นางรู้ตัวตนดีอยู่แล้ว เลยไม่กล้าหวังอะไรมาก ทุกวันอารมณ์ดีก็แกล้งปลาเล็กในบ่อ กับนักท่องเที่ยวที่มาที่นี่ ก็น่าสนุกดี
มีแค่บางคืนเดือนกระจ่างดาวหราง เวลาเห็นนกบินผ่านเหนือบ่อปลาหลีอวี้ ถึงจะอดคิดไม่ได้...
ข้างนอกจะเป็นยังไงนะ?
อืม
ประมาณนี้
สวี่จิ้งเองก็ยุ่งมาก นางก็ไม่อยากรบกวนเขา รวมถึงวันนี้ นางก็ไม่อยากให้สวี่จิ้งเศร้าใจ
เด็กสาวขยับเข้ามาใกล้
แต่ทุกครั้งที่เขามา ก็มักจะพกเรื่องเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ หรือของเล่นนิทานสนุก ๆ มาด้วย
"บอกหน่อยสิ วันนี้มาทำไม?"
สวี่จิ้งหัวเราะหึ ๆ
ดีนะที่เขามาพร้อมแผน ไม่งั้นคงทำตัวเองเศร้าไปแล้ว