ฉินฉางหลินอยู่ในห้องทำงานของลูกพี่ลูกน้อง
เจอเขาบ่นไม่หยุด ฉินฉางหลินก็หมดหนทาง ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ยอมรับผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ลูกพี่ลูกน้อง อย่าบ่นฉันอีกเลย ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ต่อไปจะไม่เล่นพนันอีกแล้ว
จริงสิ ฉันได้ยินว่าหยวนต้าอิงถูกฆ่าตายที่บ้าน แถมของในบ้านยังถูกปล้นไปตั้งเยอะ
ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือเปล่า ตอนนี้ตำรวจตามจับฆาตกรได้หรือยัง?”
หวังเหวินหย่วนชงชาเสร็จก็ยื่นถ้วยให้ฉินฉางหลิน ก่อนมุมปากจะกระตุก “จับบ้าอะไรได้ ยังไม่ได้เรื่องสักอย่าง
แต่บ่อนกับโรงรับจำนำของหยวนต้าอิง พี่สาวกับพี่เขยของเขายึดไปหมดแล้ว ตอนนี้หาคนมาดูแลแทน
พี่สาวกับเมียของหยวนต้าอิงเพิ่มเงินรางวัลจากหนึ่งหมื่นหยวนเงินแท่งเป็นสามหมื่นแล้ว
กำลังตามหาฆาตกรมาล้างแค้น! ตอนนี้คนในวงการต่างก็พูดถึงเรื่องนี้ พากันสืบข่าวว่าของเถื่อนพวกนั้นอยู่ที่ไหน!
อีกอย่าง แกพูดว่าจะเลิกพนันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว?
สิบครั้ง? ยี่สิบครั้ง? ไม่ใช่แค่พ่อฉันที่ไม่เชื่อ แม้แต่ฉันก็ไม่เชื่อแล้ว! พอเถอะ ดื่มชากัน!”
ได้ยินลูกพี่ลูกน้องพูดแบบนั้น ต่อให้ฉินฉางหลินหน้าหนาแค่ไหนก็ยังอายเกินกว่าจะถามเรื่องหยวนต้าอิงต่อ ทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ สองที
ทั้งสองดื่มชาไปคุยกันไป นั่งกันจนเกือบสิบโมง
หวังเหวินหย่วนถึงถามว่า “แกอยากกินอะไรล่ะ? ฉันเลี้ยงเอง”
“ลูกพี่ลูกน้อง เมื่อวานนายเอาของฉันไปตั้งเยอะ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเลย ให้ฉันเลี้ยงนายดีไหม?”