ในห้องปีกตะวันออก ครอบครัวสามคนกำลังกินข้าว
ไห่ถังเห็นน่องไก่ ก็คิดว่าคุณชายญาติผู้น้องคงให้ฉินฉางหลินเป็นพิเศษ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “น่องไก่หรือ? ฉางหลินเก็บไว้กินเองเถอะ ข้ากับเสี่ยวซิ่วไม่ชอบกินน่องไก่”
ฉินฉางหลินชะงัก คิดในใจว่ามีคนไม่ชอบกินน่องไก่ด้วยหรือ?
แต่เขาก็รู้ความหมายของนาง จึงพูดตรง ๆ ว่า
“พวกเราสามคนแบ่งกันคนละชิ้น ใครไม่กินก็ไม่ได้ รีบกินเข้าเถอะ ถ้าไม่กิน ข้าจะโกรธแล้วนะ”
พวกนางสองคนเคยชินกับการเชื่อฟังฉินฉางหลินทุกอย่างมานานแล้ว จึงได้แต่พูดว่า
“ได้ ๆ พวกเรากิน พวกเรากิน”
ทั้งสองเริ่มกินน่องไก่ ฉินฉางหลินไม่ได้รู้สึกอะไรกับน่องไก่นัก
แต่เสี่ยวซิ่วกินจนปากหอมฉุย “อร่อย! นี่ตุ๋นยังไงหรือคุณชาย อร่อยจริง ๆ!”
ส่วนซ่งไห่ถังกินน่องไก่อย่างเชื่องช้าเหมือนคุณหนู ทำเอาฉินฉางหลินเริ่มร้อนใจอยู่บ้าง
หลังกินเสร็จ เสี่ยวซิ่วกำลังจะเก็บชามตะเกียบ ฉินฉางหลินก็เอ่ยขึ้นว่า
“เสี่ยวซิ่ว ไห่ถัง ข้าจะบอกพวกเจ้าสักหน่อย คืนนี้ข้าจะไปตรอกจินอวี๋สักเที่ยว ลูกพี่ลูกน้องของข้ามีธุระให้ข้าไปหา”
“หา? ตรอกจินอวี๋หรือ?”
ซ่งไห่ถังถาม “กลางคืนไปตรอกจินอวี๋ทำไมหรือ? ข้าได้ยินว่าที่นั่นมีตลาดมืด หรือว่า...”
“ใช่ ตลาดมืดนั่นแหละ ลูกพี่ลูกน้องให้ข้าไปแลกของกับเขาที่นั่น
เขากลัวว่าข้าจะกินไม่อิ่มอยู่ไม่ดี เลยบอกว่าจะเอาแป้งสาลีขัดขาวกับแป้งข้าวโพดมาแลกให้สักหน่อย”
“ฉางหลิน! บ้านเราเพิ่งซื้อแป้งมาไม่ใช่หรือ? อย่าไปแลกเลยดีกว่า