หลังซ่งไห่ถังจากไป ฉินฉางหลินก็ยิ้มกริ่มพลางคิดในใจว่า ซ่งไห่ถังนี่ช่างเป็นหญิงสาวซื่อ ๆ จริง ๆ!
อายุ 27 แล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้อะไรเลย นึกไม่ถึงว่ายังเป็นสาวแก่
แต่ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป นางก็จะเป็นภรรยาของฉันแล้ว เมียเด็กก็เป็นเมียเหมือนกันนั่นแหละ
จากนั้นเขาก็ครุ่นคิดว่า พรุ่งนี้ยังต้องไปหาลูกพี่ลูกน้องเพื่อถามไถ่เรื่องราวอีก คิดไปคิดมา เขาก็ผล็อยหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาทำตัวเหมือนคุณชายผลาญสมบัติคนเดิม นอนยาวจนเกือบเก้าโมงกว่าจะตื่น
พอลืมตาขึ้น ก็เห็นเสี่ยวซิ่วอยู่ในห้องของเขาแล้ว
พอเห็นเขาตื่น นางก็เข้ามาปรนนิบัติให้ลุกจากเตียง ทั้งยังหน้าแดงพลางยกน้ำมาให้
นางช่วยเขาล้างหน้าเช็ดมือ แม้แต่แปรงสีฟันกับผงขัดฟันก็ยื่นมาให้ถึงตรงหน้า
โธ่เอ๊ย ถึงตระกูลจะตกต่ำลง แต่ท่าทางคุณชายก็ยังไม่หายไปเลยสักนิด ดูเป็นคุณชายใหญ่จอมผลาญทรัพย์เต็มตัว
ฉินฉางหลินเพิ่งนึกขึ้นได้จึงถามนางว่า “พี่ไห่ถังล่ะ? ทำไมไม่เห็นนางเลย?”
เสี่ยวซิ่วก้มหน้า แก้มแดงก่ำ “พี่ไห่ถังยังนอนอยู่เจ้าค่ะ”
ฉินฉางหลินฟังแล้วก็เข้าใจทันที จึงยิ้มพลางกล่าวว่า
“อ้อ ร่างกายนางไม่สบาย ลำบากเจ้าแล้ว เสี่ยวซิ่ว วันนี้เจ้าเป็นคนทำอาหารหรือ?”
“ใช่ ข้าเป็นคนทำเจ้าค่ะ”
ฉินฉางหลินลุกขึ้นเดินออกไป ระหว่างทางแวะไปดูซ่งไห่ถังในห้องด้านนอก แล้วเอ่ยผ่านประตูว่า
“พี่ไห่ถัง ถ้าไม่สบายก็ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”
ซ่งไห่ถังซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ได้ยินบทสนทนาระหว่างฉินฉางหลินกับเสี่ยวซิ่วเมื่อครู่อย่างชัดเจน จนอายแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
เมื่อคืนยังฝืนทำเก่งจนเหน็ดเหนื่อย กลับมาตอนนั้นก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอตื่นเช้ามาถึงได้รู้ตัว