ในลานสี่ประสานภายในพื้นที่แห่งนี้
ฉินฉางหลินราวกับค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่ เขาส่ายหัวแรง ๆ
พลางพึมพำไม่หยุดว่า “ไม่มั้ง ไม่มั้ง จะเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ!”
จากนั้นเขาก็ไปดูน่องไก่พะโล้บรรจุสุญญากาศในกล่อง กล่องละ 20 ชิ้น
เมื่อวานตอนดูซีรีส์ เขากินไป 2 ชิ้น ตอนนี้น่าจะเหลือ 18 ชิ้น
แต่พอเปิดดู กลับยังมีครบ 20 ชิ้น ฉินฉางหลินถึงกับอึ้งไปเลย!
แต่เขาก็ยังไม่เชื่อ จึงไปดูบุหรี่หัวจื่อที่เหลืออยู่ เดิมทีมีอยู่ 5 ซอง
เมื่อวานเขาหยิบไปสูบ 1 ซองตอนลองยิงปืน ตอนนี้น่าจะเหลือ 4 ซอง แต่กลับกลายเป็น 5 ซองอีกครั้ง
คราวนี้เขาถึงได้เข้าใจ อดเงยหน้าหัวเราะลั่นไม่ได้!
ที่แท้ของในห้องนี้ไม่ว่าเขาจะหยิบไปเท่าไร วันรุ่งขึ้นก็จะเติมกลับมาเองทั้งหมด
“รวยแล้ว รวยแล้ว รวยเละเลย! ฮ่า ๆ ๆ! ต่อไปข้าไม่ต้องกลัวของหมดอีกแล้ว!”
คิดได้ดังนั้น เขาก็อยากทดลองอีกครั้ง จึงแกะน่องไก่พะโล้ในกล่องออกมา 4 ชิ้น
รวมถึงไส้กรอกแฮม เครื่องดื่ม บุหรี่ ช็อกโกแลต ขนมปังกรอบ ขนมปังเนย ลูกอมนม และอื่น ๆ
เขาฉีกบรรจุภัณฑ์ทั้งหมด แล้วหาขวดโหลแก้วหรือถุงผ้ามาใส่ ตั้งใจจะเอาออกไปให้ไห่ถังกับเสี่ยวซิ่วกิน
เขาก้มมองไหลฝูที่เดินวนไปวนมาอยู่ข้างเท้า แล้วเทอาหารสุนัขให้มันเล็กน้อย
เขาสังเกตว่าอาหารสุนัขก็เหมือนจะไม่ได้ลดลง ไม่รู้ว่าตาฝาดหรือเปล่า จึงหยิบไส้กรอกแฮมไปป้อนให้ไหลฝูตามใจ
ถุงขยะสีดำแบบใช้แล้วทิ้งสองสามใบก็ยังดูเหมือนมีจำนวนเท่าเดิม
ก่อนหน้านี้เขาใช้มันห่อศพองครักษ์ทั้ง 4 คนของบ้านหยวนต้าอิงจนเหมือนมัมมี่