ฉินฉางหลินที่เพิ่งอยู่ในลานสี่ประสานภายในมิติ
อดใจรอไม่ไหวมานานแล้ว พอเห็นหลิวไห่จงกับพวกเข้าไปในห้องด้านใน เขาก็ง้างธนูพาดลูกศร แล้วก้าวออกมาจากมิติ!
ธนูล่าสัตว์แรงดึงกว่า 70 ปอนด์ เมื่อยิงจากระยะ 5 เมตร หัวลูกศรสามเหลี่ยมก็ทะลุอกไปในพริบตา
ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่ 5-6 เมตร อานุภาพของลูกศรดอกนี้ถึงขั้นที่
แม้แต่ขนนกตรงท้ายลูกศรก็พุ่งทะลุเข้าไปในช่องอก ทาคาฮาชิ ไอ้ทหารญี่ปุ่นเบิกตากว้าง เลือดฟูมปาก
เขาอ้าปากพะงาบแต่พูดไม่ออก ก้มมองหน้าอกตัวเอง
จากนั้นก็ล้มตึงลงกับพื้น...
ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูฉินฉางหลิน: ยินดีด้วย นายท่านทำภารกิจสังหารทหารญี่ปุ่นสำเร็จแล้ว รางวัลส่งมอบเรียบร้อย...
ฉินฉางหลิน: ????
รางวัลอะไร? อะไรเนี่ย? ฆ่าทหารญี่ปุ่นแล้วยังได้รางวัลด้วยเหรอ? มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยหรือไง?
เมื่อครู่มีเสียงดังขึ้นข้างหูจริง ๆ เขาไม่ได้หูแว่วไปเอง
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นจริง แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาดูเลย
เผิงล่ามยิ้มกริ่มเดินไปใกล้ม่าน แล้วลดเสียงเรียก:
“ไห่จง รีบประคองเมียขึ้นเตียงสิ! ฉันจะไปตามพันตรีทาคาฮาชิ เดี๋ยวก็มาแล้ว!”
สิ้นเสียง ฉินฉางหลินก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตึงตังดังจากด้านใน มุ่งตรงออกมา
ฉินฉางหลินรีบง้างธนูพาดลูกศร เล็งปลายลูกศรไปทางม่าน