เมื่อเห็นหลิวไห่จงกับภรรยาเดินเข้ามา
ฉินฉางหลินก็พึมพำในใจว่า สองคนนี้มาแล้ว แล้วหลิวกวงฉีลูกชายของเขาจะทำอย่างไร?
เมื่อวานเขาได้ยินหวังจินฮวาพูดแว่ว ๆ ว่าให้คุณยายหลงช่วยดูแลเด็กสักพัก
หลิวไห่จงพาหวังจินฮวาเข้ามาในห้อง แล้วถึงค่อยถอดหน้ากากออก
แม้ก่อนหน้านี้จะตกลงกับเผิงล่ามไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอเข้ามาในห้องนี้จริง ๆ เขาก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
แต่ตอนนี้เขาถอยไม่ได้แล้ว จึงได้แต่กัดฟันเดินหน้าต่อ
อย่ามองว่าในลานสี่ประสานเขาชอบวางอำนาจเอะอะโวยวายเป็นประจำ พอเจอทหารญี่ปุ่นจริง ๆ ก็กลัวจนตัวสั่น
ตอนขึ้นบันไดเมื่อครู่ มีทหารญี่ปุ่นสี่นายยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
พวกนั้นแค่ค้นตัวคร่าว ๆ ก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าไป ดูท่าคนกลุ่มนี้คงช่ำชองกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว
หลิวไห่จงเดินเข้าห้อง เห็นนายทหารญี่ปุ่นนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ส่วนเผิงล่ามที่ปกติชอบวางอำนาจเอะอะโวยวายกลับยืนประจบอยู่ข้าง ๆ
เขากัดฟัน ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มประจบว่า “พี่เผิง
ท่านนี้คือท่านพันตรีทาคาฮาชิใช่ไหมครับ ผม...ผมมาแล้ว”
เผิงล่ามรีบรับคำ “โอ๊ย ไห่จง ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว เร็วดีนี่
พวกเราก็เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ข้าคุยกับเถ้าแก่ไว้แล้ว เดี๋ยวเขาจะรีบยกอาหารมาให้”
หลิวไห่จงรีบตอบ “ได้เลย พี่เผิงจัดการตามสะดวก เดี๋ยวข้าจ่ายเอง”