ในห้องส่วนตัวดอกโบตั๋น ชั้นสองของหอฮุ่ยเซียง
สิบโทญี่ปุ่นคนหนึ่งเคี้ยวเนื้อไก่อยู่ พอได้ยินเสียงตุบดังมาจากด้านใน ก็หัวเราะลั่นขึ้นมา
“คานาดะ แกนี่นะ รีบถอดกางเกงจนสะดุดขาตัวเองล้มใช่ไหม ฮ่า ๆ!”
พูดจบ สิบโทญี่ปุ่นก็ยกเหล้าที่ยังไม่ได้แตะขึ้นมาจิบอีกอึก
“เหล้าดี! เหล้าดี! ฮ่า ๆ!”
เขาจุ๊ปาก เช็ดมือกับเสื้อผ้า แล้วถึงค่อยเปิดม่าน
ในชั่วขณะที่เปิดม่านนั้นเอง วินาทีสุดท้ายของชีวิตเขาในโลกนี้
เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือเสียงลูกธนูแหวกอากาศ “ฟิ้ว!”
จากนั้นเขาก็เบิกตากว้าง ก้มมองหน้าอกตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดเข่าลงไป…
ฉินฉางหลินได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่ารางวัลจากระบบเข้ามาแล้ว แต่เขาไม่สนใจ
เขาลากศพเข้าไปด้านในสุดอีกครั้ง แล้วใช้โทรศัพท์เปิดเสียงที่สังเคราะห์ด้วยเอไอ เลียนเสียงพันตรีทาคาฮาชิ
“เข้ามาให้หมด”
พลทหารสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูอดใจรอไม่ไหวมานานแล้ว พอได้ยินพันตรีทาคาฮาชิพูดแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปข้างใน แถมยังลงกลอนประตูจากด้านในด้วย
ดูจากท่าทางคล่องแคล่วของพวกทหารญี่ปุ่นสารเลวพวกนี้แล้ว คงทำเรื่องแบบนี้มาไม่น้อย
ทั้งสองเดินไปที่โต๊ะก่อน วางปืนสามแปดพิงผนัง แล้วกินกับข้าวไปสองสามคำ คนหนึ่งเลิกคิ้วส่งสัญญาณให้อีกคนเข้าไปก่อน
ชายคนนั้นเปิดม่าน กำลังจะเข้าไป ทันใดนั้นเสียงทึบ ๆ ก็ดัง “ฟิ้ว” แล้วเขาก็ล้มคว่ำลงทันที