ฉินฉางหลินอยู่ในลานสี่ประสานภายในมิติส่วนตัว
อาบน้ำ ฝึกยิงปืนกับธนู เก็บข้าวของ
เผลอแป๊บเดียวก็อยู่ในนั้นเกือบสองชั่วโมงแล้ว พอออกมาจากมิติ
เขาก็เอาแต่คิดว่า วันหลังต้องหาโอกาสลองดูว่าไห่ถังกับเสี่ยวซิ่วจะเข้าไปในมิติได้หรือเปล่า
พอสวมชุดหูฟังกลับเข้าไป เขาก็ไม่รู้ว่าหลิวไห่จงกลับมาหรือยัง
หรือที่บ้านมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง จึงหยิบชุดหูฟังขึ้นมาฟังอีกครั้ง
ฟังอยู่พักหนึ่ง บรรยากาศในห้องก็ยังเงียบเหมือนเดิม
มีเสียงจานชามกระทบกันเป็นครั้งคราว ดูท่าหลิวไห่จงคงกลับมากินมื้อเย็นเสร็จแล้ว
ฟังไปอีกครู่หนึ่ง ในที่สุดฉินฉางหลินก็ได้ยินหลิวไห่จงพูด
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหลิวไห่จงพูดเบา ๆ ว่า “แม่ของลูก ล้างชามเสร็จแล้วก็ไม่ต้องเก็บกวาดต่อ รีบเข้านอนเถอะ”
แต่หวังจินฮวาไม่มีท่าทีฮึกเหิมกระตือรือร้นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว นางตอบรับเพียง “อืม”
หลิวไห่จงยังคิดว่าหวังจินฮวาตกใจจนขวัญเสีย เขาไม่รู้เลยว่านางรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว!
ตอนนี้หลิวไห่จงเองก็คงรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทั้งสองเงียบกันไปพักหนึ่ง
พอหวังจินฮวาทำธุระเสร็จ หลิวไห่จงก็ลดเสียงลงแล้วพูดว่า
“แม่ของลูก วันนี้ข้าออกไปสืบข่าวมาแล้ว
พวกทหารญี่ปุ่นไม่กี่คนนั่นกับเผิงล่าม ตายแน่นอนหมดแล้ว ส่วนคนร้ายยังหาไม่พบ
เจ้าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้ให้มิดชิด แล้วลืมมันไปเสีย