ภายในห้องปีกตะวันออกของเรือนด้านหน้าลานสี่ประสาน
ฉินฉางหลินได้ยินคำพูดของซ่งไห่ถังแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาทันที เธอคอยบอกให้เขาประหยัดเงินอยู่ได้ทุกครั้ง
แต่จะให้ประหยัดทุกวันก็ไม่ไหวเหมือนกัน แล้วจะรักษาภาพลักษณ์คุณชายผลาญเงินของเขาไว้ยังไงล่ะ?
ถึงอย่างนั้นฉินฉางหลินก็ได้แต่รับปากเสียงอ่อย “ได้ ๆ รู้แล้ว ต่อไปข้าจะระวัง ใช้เงินให้น้อยลงก็แล้วกัน! ทำตัวเหมือนแม่บ้านเข้าไปทุกที”
ฉินฉางหลินโบกมือ “พอแล้ว พวกเจ้าทำงานกันต่อเถอะ ข้ากลับห้องไปนอนพักสักหน่อย ทำกับข้าวเสร็จแล้วค่อยเรียกข้า”
“ได้ ๆ พักผ่อนเถิด ทำกับข้าวเสร็จแล้วข้าจะเรียก”
ซ่งไห่ถังจนใจ ได้แต่พูดกับฉินฉางหลินราวกับกำลังปลอบเด็ก
ฉินฉางหลินกลับเข้าไปนอนบนเตียงเตาในห้องด้านใน แต่ไม่ได้หลับ เพียงคิดจะพักสักครู่
กินข้าวเสร็จค่อยเข้าไปเล่นในพื้นที่ระบบ
เขาสวมหูฟังแอบฟังความเคลื่อนไหวในบ้านหลิวไห่จง แต่เมื่อครู่เห็นหลิวไห่จงออกไปแล้ว
คงไม่ได้ยินเรื่องสนุกอะไรหรอก
ฉินฉางหลินยกมือประคองหูฟัง ตั้งใจฟังอย่างละเอียด
เป็นอย่างที่คิด ไม่มีเสียงพูดคุย ได้ยินเพียงเสียงขยับเขยื้อนเบา ๆ
จากนั้นก็ได้ยินหวังจินฮวาถอนหายใจ แล้วพูดเสียงเบาว่า
“กวงฉี เจ้าอายุเกินสามขวบแล้ว อีกสองปีถึงเวลาเข้าเรียน
ต่อไปตั้งใจอ่านหนังสือ เรียนรู้วิชาให้เก่ง แล้วคอยปกป้องแม่ ดีหรือไม่?”
กวงฉีวัยสามสี่ขวบตอบด้วยเสียงเล็ก ๆ แบบเด็กว่า