ฉินฉางหลินนั่งอยู่บนเตียงเตา ฟังความเคลื่อนไหวในบ้านหลิวไห่จงด้วยสีหน้าทะเล้นสุด ๆ!
เขาขยับตัวนั่งตรง สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มือกดหูฟังไว้เพื่อจะได้ฟังชัดขึ้น
ไม่นานก็ได้ยินเสียงจ๊วบจ๊าบกับเสียงดูดซู้ด ๆ ดังมาจากหูฟัง
ฉินฉางหลินแอบด่าในใจ: ไอ้เดรัจฉานหน้าด้านเอ๊ย…
แต่ฉินฉางหลินไม่รู้ตัวเลยว่า เมื่อวานตอนอยู่ในอ้อมกอดพี่ไห่ถัง
ตัวเองก็ทำตัวเป็นเด็กอยู่พักใหญ่เหมือนกัน แถมยังงับยอดไว้ไม่ยอมปล่อย ราวกับเด็กตะกละอีกต่างหาก…
ใครจะคิดว่าไม่นานหลิวไห่จงก็หยุดดูดเสียงซู้ด ๆ!
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหลิวไห่จงเรียกเบา ๆ ว่า «แม่เด็ก เร็วเข้า…»
ฉินฉางหลินเบิกตากว้างกว่าเดิม ถึงขั้นใช้มืออุดหูอีกข้างไว้!
แต่ต่อมา หวังจินฮวาก็ครางหงิง ๆ อยู่สองสามทีเท่านั้น
ตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาแค่ราว ๆ 1 นาที ในห้องก็เงียบสนิท
ถัดมาก็เป็นเสียงหลิวไห่จงหอบหายใจหนัก ๆ
แถมยังหัวเราะหึ ๆ แล้วพูดว่า «เป็นไง จินฮวา ข้าเก่งใช่ไหม!»
แต่เสียงของหวังจินฮวาฟังดูขอไปทีชัด ๆ «อืม ๆ ๆ!
เก่ง ๆ เก่งมาก ท่านพี่เก่งที่สุดแล้ว»
ฉินฉางหลินถึงกับงง «หา? อะไรนะ? แค่นี้ก็จบแล้ว? หมดแล้วเหรอ?»
จากนั้นเขาก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ ก่อนจะด่ากลั้วหัวเราะว่า หลิวไห่จงนี่นะ