หลิวไห่จงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน อุ้มลูกชายชื่อกวงฉีเดินเข้าห้องไปพอดี
พอได้ยินว่าฉินฉางหลินมาหา เขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
แม้ในใจจะอดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าลูกเศรษฐีผลาญเงินอย่างฉินฉางหลินมาหาตนทำไม
แต่เรื่องนี้ไม่รีบร้อน เขาจะมาหาเรื่องอะไร หรือจะมายืมเงิน? ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว
ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องจะเปิดปากคุยกับหวังจินฮวาภรรยาของตนอย่างไร
เมื่อวานกว่าจะกลับจากเลี้ยงข้าวเผิงล่ามก็ค่ำมืด แถมยังดื่มจนมึนไปหมด
พอตื่นเช้าขึ้นมาก็ยังไม่ทันได้พูด กลางวันก็ออกไปทำงานอีก ไม่มีเวลาว่างเลย
ตอนนี้เพิ่งกลับจากทำงาน ในที่สุดก็ได้พักหายใจเสียที
เขากระแอมเล็กน้อย แล้วตะโกนเรียกหวังจินฮวา “เมียจ๋า เดี๋ยวทอดไข่เพิ่มสักสองฟองนะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
ภายในห้องปีกตะวันออกของเรือนด้านหน้า ฉินฉางหลินกำลังกินข้าวกับไห่ถังและเสี่ยวซิ่ว ครอบครัวสามคนพอดี
เขาสอดหูฟังขนาดเล็กไว้ในหู ได้ยินความเคลื่อนไหวทางฝั่งหลิวไห่จงชัดแจ๋ว
ได้ยินหวังจินฮวาตอบกลับมาว่า “ได้เลยพ่อบ้านของฉัน! ดูท่าว่าวันนี้จะมีเรื่องน่ายินดีสินะ ถึงให้ฉันทอดไข่เพิ่มด้วย”
พูดจบก็หยิบไข่สองฟองไปทอด
ไม่นานเสียงพูดคุยก็เงียบลง จากนั้นก็มีเสียงถอนหายใจของหลิวไห่จงดังตามมา
ฉินฉางหลินแอบหัวเราะในใจ: ไมโครโฟนนี่มันเจ๋งชะมัด ขนาดเสียงถอนหายใจยังได้ยินชัดขนาดนี้