หน้าประตูห้องปีกตะวันออกของลานสี่ประสาน
เสี่ยวซิ่วได้ยินเสียงฉินฉางหลินก็รีบเปิดประตู ฉินฉางหลินแทรกตัวเข้าไปทันที
แต่เสี่ยวซิ่วกลับดมฟุดฟิด «คุณชาย ทำไมตัวท่านถึงมีกลิ่นประทัดติดมาด้วย ไปจุดประทัดมาหรือเจ้าคะ?»
ฉินฉางหลินชะงัก ยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง «จุดประทัดอะไรล่ะ ข้าไปซื้อของกับคุณชายลูกพี่ลูกน้องมา
เรื่องคืนนี้ห้ามบอกใครทั้งนั้น ทำเหมือนข้าไม่เคยออกไปไหน ข้างนอกเกิดเรื่องขึ้นแล้ว
รอเดี๋ยว ข้ายังมีของที่ไม่ได้เอากลับมา เจ้าปิดประตูให้ดี»
พูดจบฉินฉางหลินก็ปิดประตู ไม่สนใจเสียงถามเบา ๆ ของเสี่ยวซิ่ว แล้วออกจากลานบ้านไปอีกครั้ง ฉินฉางหลินพลันนึกถึงเรื่องน่ากลัวขึ้นมาได้
กลิ่นบนตัวเขาแรงขนาดที่เสี่ยวซิ่วยังได้กลิ่น แล้วหมาตัวใหญ่ของพวกญี่ปุ่นนั่นจะไม่ได้กลิ่นแรงกว่าอีกหรือ?
แค่คิดฉินฉางหลินก็ขนลุกซู่ จึงรีบย้อนกลับไปแถวลำธาร ลอบกลับไปอย่างเงียบเชียบ
เสียงตะโกนกับเสียงหมาเห่าดังมาเป็นระยะจากที่ไกล ๆ เขาจัดการร่องรอยอย่างไม่รีบร้อน!
เขาหยิบพริกไทยป่นกับพริกป่นออกมาจากห้องครัวของลานสี่ประสานในพื้นที่ระบบ อย่างละสองห่อ
แล้วโรยไปทั่วบริเวณที่แวะอยู่นาน จากนั้นก็เดินลุยน้ำข้ามแม่น้ำไปยังอีกฝั่ง!
พอถึงอีกฝั่งก็เข้าไปในพื้นที่ระบบ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดเรียบร้อย แล้วค่อยเดินย้อนกลับไป!
เมื่อกลับมาถึงกำแพงลานเล็กหมายเลข 95 เขาก็หยิบสเปรย์ปรับอากาศออกมาหนึ่งกระป๋อง ฉีดไปรอบ ๆ บริเวณนั้น
จากนั้นจึงกระโดดลงไป เปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องด้านใน!