ในห้องส่วนตัวชั้นสองของหอฮุ่ยเซียง
ผู้กำกับจ้าวกับร้อยเอกคาเมดะนั่งหันหน้าเข้าหากัน ฟังลูกน้องรายงานผลการสอบสวนเบื้องต้น
ถึงอย่างนั้นผู้กำกับจ้าวก็ยังข้องใจอยู่บ้าง คนกลุ่มนี้เป็นใครกันแน่ แล้วมีจุดประสงค์อะไร?
ถ้าปล้นตลาดมืดเพราะหวังเงิน แล้วฆ่าพันตรีทาคาฮาชิไปเพื่ออะไรกัน? เขาคิดไม่ตกจริง ๆ
จากนั้นผู้กำกับจ้าวก็สั่งลูกน้องให้พาตัวเถ้าแก่ร้านมาสอบปากคำ!
“เล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น มีคนต้องสงสัยหรือเปล่า
ทุกเรื่องไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ต้องเล่าให้ชัด! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
เถ้าแก่หอฮุ่ยเซียงตอนนี้กลัวจนตัวสั่นงันงก สุดท้ายก็ทรุดลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่!
จากนั้นเขาก็เล่าทุกอย่างที่รู้ราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่
“ใต้เท้าทหารญี่ปุ่น ใต้เท้าผู้กำกับ เรื่องอื่นผมไม่รู้จริง ๆ รู้แค่ว่าครั้งนี้เป็นฝีมือของเผิงล่าม
ส่วนพันตรีทาคาฮาชิมาได้ยังไง ผมก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันครับ”
แต่ผู้กำกับจ้าวไม่ได้เชื่อเขา ขณะที่ร้อยเอกคาเมดะกับเจ้าของหอฮุ่ยเซียงจ้องมองอยู่
เถ้าแก่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสารภาพต่อว่า “เผิงล่ามมักจะพาคนที่มาขอให้พันตรีทาคาฮาชิช่วยทำธุระมา
แต่ผมได้ยินว่าคนพวกนั้นพาภรรยามาด้วยทุกคน
พวกเขาอ้างว่ามากินข้าว แต่จริง ๆ แล้วก็พามาให้พันตรีทาคาฮาชิ ‘เชยชม’ ครับ
ส่วนใหญ่คนที่มาขอให้ช่วยทำธุระจะกลับไปก่อน แล้วเผิงล่ามกับพันตรีทาคาฮาชิก็ค่อยกลับตาม”