ในตรอกเล็กเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากลานสี่ประสานเลขที่ 95 ไปสามถนน มีหมอฝีมือดีอยู่คนหนึ่ง
แต่หมอคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แค่ทายาให้หลิวไห่จงด้วยตัวเองเท่านั้น พอยาต้มเสร็จและเย็นลงแล้ว
หมอก็ยื่นแปรงเล็ก ๆ ให้เขา “ทาเองเถอะ
ทาให้ทั่วหน่อย ปิดแผลที่บวมช้ำจนม่วงให้หมด ก่อนอื่นต้องขจัดเลือดคั่งกับลดบวมเสียก่อน”
หลิวไห่จงไม่มีทางเลือก ได้แต่กัดฟันทน ขณะทายาก็ด่าอยู่ในใจไปด้วย
พอป้ายยาลงไป เขาเจ็บจนเหงื่อท่วมศีรษะ เปียกชุ่มไปทั้งตัว
แต่ไม่นาน ความเย็นก็แผ่ซ่านขึ้นมา อาการเจ็บทุเลาลงมาก ในใจก็รู้สึกสบายขึ้นด้วย
หลิวไห่จงคิดว่าหมอคนนี้ดูไว้ใจได้ทีเดียว ยาที่ต้มมาก็ใช้ได้ผลจริง ๆ!
จากนั้นหมอก็นำยาที่เหลือทั้งหมดใส่ลงในกระปุกใบเล็ก แล้วกำชับว่า
“กลับไปแล้วให้ล้างด้วยน้ำเกลืออุ่นทุกสามวัน จากนั้นค่อยทายา พอถึงตอนนั้นค่อยดูอาการอีกที
ทาเพิ่มอีกสามครั้งแล้วค่อยกลับมาหาข้า ให้ข้าดูอาการอีกหน ตกลง ตามนี้แหละ”
หลิวไห่จงพยักหน้ารัว ๆ แต่ตอนจ่ายเงินก็อดถามไม่ได้ว่า ยังพอมีหวังหรือเปล่า
แต่สุดท้ายหมอก็บอกว่า หากหวังจะกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิมอย่างสมบูรณ์ โอกาสริบหรี่มาก
หากเป็นเมื่อก่อน ตอนที่ยังไม่มีเรื่องพันตรีทาคาฮาชิถูกฆ่า หลิวไห่จงคงใจสลายจนคิดสั้นไปแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม มีคนถูกฆ่าตั้งหกคน เขากลับรู้สึกว่าตัวเองรอดตายมาได้ แถมยังช่วยชีวิตหวังจินฮวาไว้ได้ด้วย