ฉินฉางหลินกลับไปยังห้องปีกตะวันออกของเรือนหน้า พอเข้าไปในห้องด้านในก็สั่งความไว้สองสามประโยค
จากนั้นก็เข้าไปในลานสี่ประสานมิติส่วนตัวเพื่อสำรวจของของตน
เขานับของที่ได้จากการต่อสู้ครั้งนี้ไปพลาง เปิดดูรางวัลสารพัดที่ระบบสังหารทหารญี่ปุ่นมอบให้ไปพลาง
ยังครุ่นคิดด้วยว่าต่อไปถ้าฆ่าทหารญี่ปุ่นระดับไหนจะได้เหรียญทองเท่าไร ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง
พอเห็นเหรียญทองเพิ่มขึ้นมาในระบบกว่าร้อยเหรียญ เขาก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น
ต่อไปต้องหาเรื่องพวกทหารญี่ปุ่นให้หนัก ๆ แล้ว ได้ทั้งเงินทั้งสะใจจริง ๆ!
ทางด้านบ้านหลิวไห่จงในเรือนหลังของลานสี่ประสาน หวังจินฮวากลับไม่มีแก่ใจสนเรื่องพวกนี้
หลิวไห่จงเร่งให้เธอเอายาทาแก้ฟกช้ำมาให้ แต่เธอราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
ส่งยาให้เขาอย่างเหม่อลอย ก่อนหันหลังเดินออกจากบ้านไป
เธอตรงไปบ้านคุณยายหลง ฝืนยิ้มขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกให้ แล้ว
ก็อุ้มหลิวกวงฉีกลับมา พอถึงบ้านก็โอบลูกไว้แล้วเดินเข้าครัว
หวังจินฮวาหลบอยู่ในมุมเล็ก ๆ ข้างเตา นั่งยอง ๆ มองลูกชายที่หลับสนิท
เธอกัดผ้าพันคอไว้ในปาก ร้องไห้เงียบ ๆ ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าคนที่ตนทุ่มเทดูแลอย่างเต็มกำลัง จะทำเรื่องแบบนี้กับเธอได้
นั่นมันพวกทหารญี่ปุ่นนะ! วางยาให้เธอสลบแล้วส่งไปให้พวกมันย่ำยี!
หลิวไห่จงยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า นี่มันเดรัจฉานชัด ๆ!