ในร้านเหล้าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ฉินฉางหลินไม่ได้ยินข่าวสารที่เป็นประโยชน์ จึงดื่มเหล้าหยดสุดท้ายจนหมด แล้วลุกขึ้นเตรียมกลับ
คราวนี้เขาดื่มไปแค่หนึ่งกา ซึ่งมีเหล้าอยู่สองเหลี่ยง ส่วนกับข้าวก็กินไปเรื่อย ๆ จนเกือบหมด
จากนั้นก็ออกจากห้องส่วนตัว เตรียมจ่ายเงินกลับบ้าน
เจ้าของร้านเห็นเขาเดินออกมา ก็รีบพูดว่า “นายท่านฉิน ของที่ท่านสั่งให้ห่อ ข้าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว!”
ฉินฉางหลินเห็นห่อสองห่อพองตุงอยู่ในใบบัว ก็ยิ้มพลางพยักหน้า จ่ายเงินแล้วหิ้วของออกไป
หน้าร้านเหล้ามีรถลากหลายคันจอดอยู่ แถวนี้ค้าขายดี คนลากรถจึงชอบมารอรับลูกค้ากันที่นี่
แต่คราวนี้ฉินฉางหลินไม่อยากนั่งรถ ตั้งใจจะเดินกลับ ระหว่างทางก็ขบคิดเรื่องคืนพรุ่งนี้ไปด้วย
เขาเก็บห่อใบบัวใส่กระเป๋าสะพาย ฮัมเพลงเบา ๆ เดินกลับอย่างสบายใจ
เดินไปเดินมาอยู่ราว 15 นาที ก็ใกล้ถึงปากทางเข้าลานสี่ประสานแล้ว
เลี้ยวอีกมุม เดินต่อไปสัก 300-400 เมตรก็จะถึงบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่เซียง
ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งจักรยานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปมอง เห็นเผิงล่ามพาหลิวไห่จงมาด้วย
หลิวไห่จงที่นั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยานเห็นเขาเข้าก็ตะโกนว่า “จอด ๆ ๆ!”
แล้วหันไปพูดกับเผิงล่ามว่า “พี่เผิง กลับไปก่อนเถอะ ข้าลงตรงนี้ก็ได้ เขาเป็นเพื่อนบ้านในลานสี่ประสานของข้า”