ฉินฉางหลินกลับเข้าห้องแล้ว แต่ลูกสาวสองคนในบ้านยังไม่ได้กินข้าว พวกนางรอให้เขากลับมาก่อนค่อยว่ากัน
พอเห็นเขากลับมา ไห่ถังก็รีบถามว่ากินข้าวหรือยัง
ฉินฉางหลินบอกว่ากินมาแล้ว ให้พวกนางกินกันเอง จากนั้นก็ส่งสายตาให้เสี่ยวซิ่ว
เสี่ยวซิ่วเข้าใจทันที ทำตามจนชิน รีบปิดประตูแล้วปิดหน้าต่างให้เรียบร้อย
ฉินฉางหลินถึงค่อยหยิบขาหมูกับเนื้อหัวหมูที่ห่อด้วยใบบัวสองชั้นออกจากกระเป๋าสะพาย
แล้วยื่นให้พวกนาง “รีบกินเถอะ” เมื่อครู่เขาทักทายเหยียนฝู่กุ้ยแล้วก็รีบเข้าลานบ้านมา เพราะกลัวจมูกไวอย่างหมอนั่นจะได้กลิ่น
ไห่ถังเห็นเนื้อตุ๋นแล้วไม่ได้ดีใจ แถมยังขมวดคิ้วด้วย
“ฉางหลิน อย่าซื้อของพวกนี้ทุกวันเลย
ถึงบ้านจะมีเงินแค่ไหนก็ทนกินแบบนี้ทุกวันไม่ไหวหรอก ขาหมูบ้าง เนื้อหัวหมูบ้าง
อีกอย่าง กลิ่นก็แรงมาก กระดูกที่คายทิ้งคราวก่อน ฉันกับเสี่ยวซิ่วยังต้องห่อให้มิดชิด
แล้วเดินไปไกล ๆ หาที่ไม่มีคนถึงค่อยกล้าทิ้ง กลัวคนเห็นแล้วจะไม่ดี”
ฉินฉางหลินยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ได้ ๆ รู้แล้ว ต่อไปจะไม่ซื้อเยอะขนาดนี้แล้ว
ฉันขอพักก่อน พวกเธอกินเสร็จแล้วเก็บกวาดสักหน่อย จากนั้นก็พักผ่อนเถอะ”
พูดจบเขาก็กลับเข้าห้องไปนอนบนเตียงเตา หยิบหูฟังมาใส่ หลับตาแล้วเริ่มแอบฟังความเคลื่อนไหวในบ้านของหลิวไห่จง
ตอนนี้ในบ้านของหลิวไห่จงมีแต่เสียงข้าวของกระทบกันขณะเก็บกวาด