พลังที่ไม่อาจเข้าใจได้อย่างสิ้นเชิง แผ่กระจายออกมาจากส่วนลึกของภูเขา
ทุกเสียงเงียบงัน
แสงและเงาหยุดนิ่ง
เหลือเพียงแรงกดดันที่สัมบูรณ์
พลังนี้กวาดผ่านทั่วทั้งบลูสตาร์ในชั่วพริบตา
ประชาชนทั่วไปในเมืองเทียนเหอ เดิมทีกำลังร้องไห้กรีดร้องและวิ่งหนีอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
ในชั่วขณะที่พลังกวาดผ่าน ทุกคนต่างสูญเสียเสียง
พวกเขาตกใจกลัวเมื่อพบว่าตัวเองไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ และร่างกายถูกตรึงไว้กับที่
ปืนใหญ่บนฟ้าหยุดนิ่ง เศษหินที่กระเด็นลอยค้างอยู่กลางอากาศ
โลกทั้งใบกลายเป็นภาพถ่ายขาวดำ
เหนือเมืองเทียนเหอ
เครื่องยนต์ของเรือธงรูปกางเขนทั้งหมดหยุดทำงานพร้อมกัน
ปืนใหญ่หลักที่ชาร์จพลังก็ดับสนิทเช่นกัน!
ทหารเถาเทียหลายพันนายสูญเสียพลัง เคลื่อนไหวไม่ได้ ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างตรงดิ่ง
กระแทกลงไปในซากปรักหักพัง!
สมาชิกกองร้อยหาญกล้าที่กำลังต่อสู้อยู่ ต่างก็ถูกพลังนี้กดทับลงกับพื้น
เก๋อเสี่ยวหลุนแนบหน้าอยู่กับถนนยางมะตอย ขยับนิ้วแม้แต่ข้างเดียวไม่ได้
หลิวชวงขวานหลุดมือ ร่างกายทั้งร่างจมลงไปในดินเป็นรูปตัวอักษรใหญ่
จ้าวซิ่นเพิ่งจะพุ่งไปได้ครึ่งทาง ก็ล้มคว่ำหน้าฟาดพื้น คางกระแทกแผ่นหินแตก
เฉียงเวยกำลังเคลื่อนย้ายด้วยรูหนอน ช่องว่างอวกาศพังทลายลงมาทันที เธอถูกดีดออกจากความว่างเปล่า กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง
ชุดเกราะอัลลอยด์มืดบนตัวเหลยหน่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับทนไม่ไหว
ร่างกายเทพที่เธอภาคภูมิใจ ภายใต้พลังนี้ เปราะบางราวกับกระดาษ
.......
ห้องควบคุมเรือบรรทุกเครื่องบินจวี้เสีย
หน้าจอทั้งหมดของเต๋อหนั่วหมายเลขสามดับเป็นสีดำ
ตู้คาโอ่ล้มลงกับพื้น แม้แต่การหายใจก็รู้สึกยากลำบาก กระดูกถูกแรงกดทับที่มองไม่เห็นบีบจนส่งเสียงก๊อกแก๊ก
สมองของเขาหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง พยายามใช้คลังความรู้ของอารยธรรมเต๋อหนั่วอธิบายปรากฏการณ์นี้
พลังงานมืด? พลังความว่างเปล่า?
ไม่ถูกทั้งหมด!
นี่คือการกดขี่ของกฎที่โหดเหี้ยม
แม้แต่แนวคิดก็ถูกแย่งชิงไป
ประสบการณ์สงครามที่เขาสั่งสมมา แตกสลายเป็นผุยผงในชั่วขณะนี้
......
ดาราจักรหมิงเหอ
คาร์ลเทพมรณะยืนอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ปากกาขนนกในมือหักขาด
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยที่ไม่อาจวิเคราะห์ได้
คาร์ลไล่ตามยุคความว่างเปล่ามาโดยตลอด คิดว่าตัวเองเข้าใจความจริงสูงสุดของจักรวาลแล้ว
แต่มองดูภาพตรงหน้า เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านจากสิ่งที่ไม่รู้จักเป็นครั้งแรก
คอมพิวเตอร์สวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลที่รู้จัก — นาฬิกาใหญ่ หน้าจอประมวลผลปรากฏรหัสแปลกประหลาดเป็นวงกว้าง
แผนที่ดาวดับลง
กระแสข้อมูลค้างแข็ง
"นี่มันปริมาณการประมวลผลระดับไหนกัน? ทำให้นาฬิกาใหญ่ล้นจนล่มเลยหรือไง?"
หยุดนิ่ง
เต็มสามวินาที
สามวินาที สำหรับนาฬิกาใหญ่แล้ว เพียงพอที่จะจำลองการรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของอารยธรรมระดับต่ำได้
ตอนนี้ มันแฮงค์ไปแล้ว
......
เนบิวลาเทวทูตอันไกลโพ้น
เคชาบนบัลลังก์เบิกตาขึ้นมาทันที
พลังงานคลื่นระลอกอันทรงพลัง จากบลูสตาร์ กระแทกเข้าสู่อาณาเขตเทวทูต
ทำให้คลังความรู้ศักดิ์สิทธิ์เกิดความผันผวนของข้อมูลอย่างรุนแรงเป็นเวลาสามวินาที
สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลที่รู้จักอย่างนาง จะไม่รู้สึกได้อย่างไร!
"หืม?"
เคชารู้สึกฉงน
"เป็นคาร์ลแอบทำอะไรหรือเปล่า?"
ปฏิกิริยาแรกของนางก็คือเจ้าหมอนั่นจากดาราจักรหมิงเหอกำลังก่อเรื่อง
ไม่อย่างนั้น ในจักรวาลที่รู้จัก ไม่มีใครทำได้ถึงขนาดนี้!
.......
สามวินาทีต่อมา
จากส่วนลึกของภูเขามีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
เบามาก
แต่มันเหยียบลงบนความคิดของทุกคนโดยตรง
เสียงนี้ก้าวข้ามมิติของอวกาศ
หินบนภูเขาสลายตัวไร้เสียง กลายเป็นผงธุลี
เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากผงธุลีนั้น
เดินเท้าเปล่าบนหินที่แตกร้าว
ทุกก้าวที่เดิน รอบข้างเกิดการบิดเบี้ยวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขาเปลือยท่อนบน ด้านหลังมีมังกรดำสองตัว
มังกรดำค่อย ๆ เลื้อยไหว แผ่กลิ่นอายที่ทำลายล้างทุกสิ่ง
ดวงตาสีเทาขาว ไร้ซึ่งอารมณ์ความเป็นมนุษย์
เงยหน้าขึ้น
ดวงตาที่ราวกับรวมหมู่ดวงดาวของเขาดูเหมือนทะลุทะลวงทุกสิ่ง!
ข้อมูลทั้งหมดของยุคปัจจุบันหลั่งไหลเข้ามาเก็บรวบรวมในตัวกู้ฟานราวกับกระแสน้ำ!
โลกในอีกหนึ่งแสนปีให้หลัง...
บลูสตาร์...
อารยธรรมต่างดาว...
วิทยาลัยเทพเหนือเทพ...
เพียงชั่วครู่ กู้ฟานก็เข้าใจข้อมูลทั้งหมดของจักรวาลในตอนนี้!
"น่าสนใจ"
เก็บสายตา กู้ฟานพึมพำกับตัวเองอย่างเย็นชา
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่หลับใหลหนึ่งแสนปี! ความคืบหน้าการหลอมรวมเพิ่มขึ้นห้าเปอร์เซ็นต์!]
[ความเข้ากันได้ของแม่แบบมังกรดำเทียนในปัจจุบัน: 30%]
[ปลดล็อกอาวุธ: หอกเลือด!]
[ปลดล็อกการเรียกตัวละครที่เกี่ยวข้อง: จอมราชันย์ทั้งปวง!]
....
ได้ยินเสียงแจ้งเตือนระบบที่เย็นชาและเป็นกลไกดังขึ้นในหัว กู้ฟานไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
เพียงแค่หลับไปหนึ่งแสนปี
ความคืบหน้าการหลอมรวมเพิ่มขึ้นเพียงห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ซึ่งทำให้กู้ฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย!
ถูกต้อง!
กู้ฟานเป็นผู้ข้ามมิติ และได้รับระบบเช่นกัน
ระบบหลอมรวมตัวละคร หลอมรวมกับยอดฝีมืออันดับหนึ่งของอู่เกิงจี้ นั่นคือ มังกรดำเทียน!
หนึ่งแสนปีก่อน จักรวาลนี้ยังมีพลังของเทพเจ้าโบราณมากมายคล้ายกับในอู่เกิงจี้อยู่!
เพื่อความอยู่รอดและเพิ่มความคืบหน้าการหลอมรวม กู้ฟานจึงต่อสู้ไม่หยุดหย่อนเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน!
ด้วยพลังหนึ่งในสิบของมังกรดำเทียน
บุกสังหารทะลวงอารยธรรมผานกู่ อารยธรรมหมิงซู อารยธรรมปีศาจเซียวหวู่ และอารยธรรมเกาะฮวนเต่าแห่งนหวา!
สิ่งที่ต้องแลกคือบาดเจ็บสาหัส จำใจต้องหลับใหล!
ในเวลาเดียวกันระบบยังแจ้งว่า การหลับใหลสามารถเพิ่มความคืบหน้าการหลอมรวมได้
เพียงแต่ หนึ่งแสนปี เพิ่มขึ้นแค่ 5 แต้ม!
นี่ทำให้กู้ฟานรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง!
และทำให้กู้ฟานเข้าใจด้วยว่า การจะเพิ่มความสามารถทั้งหมดของมังกรดำเทียนนั้นยากเพียงใด!
มองดูช่องปลดล็อกอาวุธที่ระบบแจ้งเตือน กู้ฟานรู้สึกดีใจในใจ!
หอกเลือด นับเป็นอาวุธสังหารที่น่ากลัวที่สุด!
หลอมรวมวิญญาณของแม่ทัพปีศาจเก้าสิบเก้าองค์ใต้บัญชาของฉือโหยวเข้าไว้ด้วยกัน!
พลังของมันน่ากลัวจนสุดที่จะพรรณนา
หากเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ตนเองสามารถถือหอกเลือดออกศึกได้
คงจะประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย และคงไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสจนต้องหลับใหล!
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร อารยธรรมโบราณเหล่านั้นก็ถูกตนเองปราบปรามและสังหารไปหมดแล้ว
โลกตอนนี้ดูเหมือนจะวิวัฒนาการอารยธรรมไปหลายอย่างอีกแล้ว...
กระทั่งมีอารยธรรมต่างแดนที่กล้าบุกรุกอาณาเขตของตนเอง!
ถ้าเป็นเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน
ให้เผ่าผานกู่ที่บ้าบิ่นสุดขีดมีสิบความกล้า คงไม่กล้า!
คิดถึงตรงนี้ กู้ฟานปิดแผงระบบลง
พลังปราณโลกไร้สีที่แผ่ออกมาสลายหายไป โลกทั้งใบ จักรวาลทั้งหมดถึงได้กลับสู่สภาพปกติ!
สายตาของเขาจ้องไปทางซูเสี่ยวหลี ราวกับภูเขาน้ำแข็งนับหมื่นปี
ขยับร่างกาย กู้ฟานก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอกับฉีหลิน
กู้ฟานไม่ได้มองซูเสี่ยวหลีและฉีหลิน เพียงแต่จ้องไปที่ทหารเถาเทียที่ยังอุ้มชายชราอยู่
ทหารเถาเทียรู้สึกถึงภัยคุกคาม ปล่อยมือออกไปโดยไม่รู้ตัว
ชายชราถูกปล่อยวาง หายใจหอบใหญ่ ใบหน้าที่เขียวคล้ำค่อย ๆ ฟื้นกลับเป็นปกติ
ยังไม่ทันได้ปรับลมหายใจ ชายชราก็คุกเข่าลงด้วยความเคารพ
ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับตอนก่อนหน้าที่เอาแต่สูบบุหรี่ เงียบขรึมและสุขุม
เขาน้ำเสียงแหบแห้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัว พูดว่า "เทพ...เทพเจ้า...ผู้น้อย...ผู้น้อยมีความผิด"
พูดจบ บนหน้าผากของชายชราก็มีเครื่องหมายปรากฏขึ้นจาง ๆ
เป็นรูนเฉพาะของเทพทั้งหกสำนัก กรมสายฟ้า
กู้ฟานไม่ได้พูดอะไร ยกมือขึ้นเบา ๆ ทหารเถาเทียที่อยู่ข้าง ๆ ก็สลายหายไปราวกับฝุ่นธุลี!
พลังอันน่ากลัวทำให้ซูเสี่ยวหลีและฉีหลินทั้งสองคนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ทันที
ชายชราก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ร่างกายสั่นเทาพูดว่า "ผู้น้อยไร้ความสามารถ ปล่อยให้ใครบางคนมารบกวนการหลับใหลของเทพเจ้า"
กู้ฟานมองชายชรา ดวงตาปรือลงเล็กน้อย ก็มองทะลุทุกสิ่งของเขาในชั่วพริบตา
"เจ้าเป็นลูกหลานของจุยรื่อแห่งหกสำนัก"
ชายชรรีบพยักหน้า!
กู้ฟานไม่คิดว่า เทพจุยรื่อแห่งหกสำนักที่เคยถูกทิ้งไว้ให้เฝ้าดูแล เมื่อผ่านกาลเวลานับหนึ่งแสนปี...
ลูกหลานกลับอ่อนแอถึงเพียงนี้!
ในเวลาเดียวกันเขาก็เข้าใจด้วยว่า หากไม่มีแกนพลังเทพของตนเอง ต่อให้เป็นเทพใหญ่ ก็ทนทานการกัดเซาะของกาลเวลาไม่ไหว!
………