ซูเสี่ยวหลีเก็บแท่งเซลฟี่หุบลง มุมปากคว่ำ
คุณลุงไม่ยอมไป เธอก็ไม่ฝืนแล้ว
ห้องสตรีมเมนต์พุ่งปรู๊ดปร๊าด
"ผิดปกติทั้งนั้น อย่าไปสนใจลุงแกเลย ปู่คนนี้สมองไม่ปกติน่ะ"
"เมืองเทียนเหอแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว ยังอารมณ์ดีมาล้อเล่นกับปู่อยู่อีกเหรอ?"
"มีเทพของจริง ฉันจะกลับหัวอาบน้ำ!"
"รีบหนีเถอะ สัตว์ร้ายต่างดาวพวกนี้อย่าไปแหย่"
"เพิ่งดูข่าว กองทัพยังเอาอสูรพวกนี้ไม่อยู่ อยู่ที่นี่มีแต่เอาตัวไปเป็นเป้า"
ซูเสี่ยวหลีมีซูเปอร์ยีนอยู่ในตัว ถือเป็นนักรบซูเปอร์ครึ่ง ๆ กลาง ๆ
เธอไม่ชอบกฎระเบียบของกองทัพ ทนระเบียบวินัยไม่ได้ เลยไม่ได้ไปรายงานตัวที่วิทยาลัยเทพเหนือเทพ
ต้องขอบคุณพลังพิเศษนี่ล่ะ ที่ทำให้เธอกล้าอยู่ที่นี่เก็บกระแส
บนหน้าจอมีตัวหนังสือสีแดงขนาดใหญ่ลอยผ่านมา
"พิธีกรรีบหนี! ดูข้างหลังนายสิ!"
"เงาดำบนฟ้าพุ่งมาทางนั้น!"
"เป็นเถาเทีย! ให้ตายเถอะ ตามมาจริง ๆ ด้วย!"
ซูเสี่ยวหลีหันไปมอง
ทหารเถาเทียสามนายเหยียบยานร่อนพุ่งตรงเข้าปากหมู่บ้าน
เกราะจักรกลสะท้อนแสงจ้าจนแสบตา
เสียงเครื่องยนต์คำรามจนใบไม้ร่วง
ซูเสี่ยวหลีขนหัวลุก
เรื่องเอาตัวรอดน่ะ เธอไม่เกี่ยง แต่จะให้พาลุงผอม ๆ วิ่งหนีด้วยนี่สิ ยาก!
เธอยื่นมือไปดึงแขนคุณลุง
"ลุงครับ อสูรมาแล้วจริง ๆ หนีเร็ว!"
คุณลุงหดแขนหนี สะบัดมือเธอออก
เขากระแทกกล้องยาสูบทองเหลืองกับก้อนหินสองที เทขี้เถ้าทิ้ง
"ไม่ไป"
"ชีวิตฉันไม่สำคัญ หน้าที่ของฉันคือเฝ้าดินแดนที่เทพเจ้าหลับใหลอยู่"
ซูเสี่ยวหลีขำจนโมโห
"ลุงผอมเป็นซี่โครง ลงไร่ยังไม่ไหว จะมาคุยเรื่องปกป้องเทพเจ้าเหรอ?"
"เรื่องปกป้องเทพเจ้านี่ ปล่อยให้กองทัพจัดการไม่ได้เหรอ?"
......
แชตสาดเสียดสีกันสนั่น
"ปู่คนนี้คลั่งไปแล้ว!"
"มนุษย์ต่างดาวยิงทีเดียวจบ เอาอะไรไปเฝ้า!"
"มีเทพจริง ยังให้ลุงธรรมดา ๆ มาเป็นยามเหรอ?"
"ขำจะตาย ปู่คิดว่าตัวเองเล่นบัคเหรอ?"
"พิธีกรอย่าไปยุ่งกับเขาเลย พูดดี ๆ ก็ไม่ฟัง"
ซูเสี่ยวหลียื่นหน้าจอมือถือจ่อหน้าคุณลุง
"ลุงครับ เน็ตไอดอลเขาด่ากันว่าลุงบ้าไปแล้ว ฟังให้รู้เรื่องหน่อยได้ไหม"
คุณลุงค่อย ๆ ยัดยาสูบ ดวงตาแววหนึ่งมีแววหวัง
"ว่ากันว่าบรรพบุรุษยุคแรกสุดมีพลังเทพ"
"แต่เพราะเทพเจ้าหลับใหลนานเกินไป ไม่มีต้นกำเนิดของเทพเจ้า ประกอบกับกาลเวลาผ่านไป พลังเทพที่สืบทอดทางสายเลือดเลยค่อย ๆ หายไป"
คุณลุงชี้ไปที่อกตานของตัวเอง
"ถึงรุ่นฉัน แทบไม่ต่างจากคนธรรมดา"
หยุดไปครู่หนึ่ง
คุณลุงพูดอย่างแน่วแน่ว่า "แต่งานที่บรรพบุรุษสั่งเสียไว้ จะลืมไม่ได้"
ทั้งห้องสตรีมเงียบกริบ!... ไม่สิ แชตเดือดไม่น้อย!
บนฟ้า ทหารเถาเทียใกล้เข้ามาแล้ว
แสงสีแดงจากเครื่องสแกนกวาดพื้น กดล็อกเป้าที่ซูเสี่ยวหลี
ข้อมูลพลังงานมืดในตัวเธอโดดเด่นเกินไป
"พบเป้าหมายพลังงานพิเศษ กำจัด!"
เสียงสังเคราะห์โลหะไร้อารมณ์
ทหารเถาเทียสามนายจัดทัพรูปสามเหลี่ยมเข้าล้อม
นายซ้ายยิงถล่ม นายขวาตัดทางหนี นายกลางพุ่งตรงเข้า
ปืนยิงเลเซอร์ตกลงมาดั่งฝน
ดินแตกเป็นหลุมใหญ่หลายหลุม เศษหินปลิวว่อน
ซูเสี่ยวหลีทิ้งคุณลุงไว้ข้างหลัง เท้าออกแรง หลบไปด้านข้าง
เธอขยี้มือเป็นลูกพลังงานสีชมพู ปาทะลวงขึ้นฟ้า
ปัง!
ลูกพลังงานระเบิด
ทหารเถาเทียหัวหน้าถูกกระแทกกระเด็น ยานร่อนควันดำพุ่งหัวทิ่มลงไปในพงหญ้า
ซูเสี่ยวหลีเพิ่งจะโล่งอก
ทหารเถาเทียอีกสองนายก็บุกมาถึงแล้ว
ซ้าย-ขวา ลำแสงพลังงานตัดทางหนีตาย
ซูเสี่ยวหลีกลิ้งหนีไม่ขาด รองเท้าส้นสูงหักข้อเท้าแพลง ล้มลงในโคลน
ขาขาว ๆ เปื้อนเลือดหลายรอย กระโปรงเลอะโคลนไปหมด
เธอมีประสบการณ์รบจริงน้อยเกินไป ไม่กี่ท่าก็เสียหลัก ทำได้แค่หลบซุ่มซ่าม
ทหารเถาเทียนายหนึ่งลงจอด เตะมือถือซูเสี่ยวหลีปลิว
ปากกระบอกปืนโลหะจ่อหน้าผากเธอ
มือถือข้าง ๆ ยังสตรีมอยู่ คนดูทั้งห้องเห็นภาพนั้นแล้วใจหายวาบแทนซูเสี่ยวหลี!
"จบแล้ว จบแล้ว! พิธีกรคราวนี้ซี้แหงแก๋!"
"ภาพต่อจากนี้ฉันไม่กล้าดูแล้ว!"
"ไอ้มนุษย์ต่างดาวใจทราม!"
......
ทหารเถาเทียกำลังจะเหนี่ยวไก
กึก!
จู่ ๆ ไม้เหล็กสีทองเข้มเส้นหนึ่งก็ตกลงมาจากฟ้า
ทหารเถาเทียที่ถือปืน ตัวพร้อมเกราะโดนทับเละเป็นเนื้อบด
เสียงโลหะบิดงอแตกหักแสบแก้วหู
ดินโคลนผสมน้ำมันเครื่องและเลือดปลิวกระเซ็น
เงาร่างหนึ่งกระแทกพื้นหนัก ๆ
เป็นหนึ่งในนักรบซูเปอร์ ซุนหงอคง!
เขายกจินกู๋ปั่งขึ้นมือเดียว หวดใส่เถาเทียอีกนาย
ไม้เหล็กกวาดไป พายุพัดกระโชก ฟาดเอวเถาเทียนายนั้นขาดครึ่ง
ร่างสองท่อนกระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตร!
......
จากนั้น
เสียงปืนนัดหนึ่งดังมาจากยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป
ปัง!
กระสุนปืนสังหารเทพหนึ่งทะลุอากาศ
ทหารเถาเทียคนสุดท้ายที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากพงหญ้า หัวแตกเป็นรูโหว่ใหญ่
ฉีหลินถือปืนซุ่มยิงเดินออกมาจากป่า
สองคนนี้เดิมทีรับหน้าที่สกัดพวกที่หลุดรอดอยู่รอบนอก บังเอิญผ่านมาช่วยซูเสี่ยวหลีไว้ได้
จอโทรศัพท์บนพื้นร้าวไปนิดเดียว แต่สตรีมยังดำเนินต่อไป
ห้องสตรีมตอนนี้เต็มไปด้วยของขวัญ
"ท่านมหาลิง!"
"มีพี่สาวมือปืนด้วย!"
"เป็นวิทยาลัยเทพเหนือเทพ!"
"นี่แหละเทพเจ้าลงมาจากสวรรค์จริง ๆ! รอดแล้ว!"
"พี่หงอคงเก่งมาก! ทุบไอ้พวกต่างดาวขี้แพ้ให้แหลก!"
ซูเสี่ยวหลีลุกขึ้น รีบเช็ดโคลนบนหน้าไม่ทัน มองซุนหงอคงด้วยความเลื่อมใส "ขอบคุณค่ะ!"
ซุนหงอคงโบกมือไปมา หมายความว่าไม่ต้องเกรงใจ!
ส่วนฉีหลินตอนนี้สังเกตเห็นชายชราข้าง ๆ เลยถามขึ้นว่า "คุณปู่ครับ ทำไมยังอยู่แถวนี้ล่ะ?"
ชายชรานิ่งเงียบ ก้มลงจุดไม้ขีด สูบไปป์!
ความสุขุมของเขาทำให้คนอดคิดไม่ได้ว่าเขาก็เป็นนักรบที่มียีนซูเปอร์เหมือนกัน!
ซูเสี่ยวหลีเก็บมือถือขึ้นมาสตรีมต่อ พร้อมเล่าให้ฉีหลินฟัง
ฉีหลินกับทุกคนมีความเห็นเดียวกัน ยานต่างดาวมีจริง เทพนิยายเป็นเรื่องที่ขัดกับตรรกะของจักรวาล!
......
ซุนหงอคงไม่มีเวลามายุ่งกับเรื่องแถวนี้
ช่องสื่อสารมืดมีแต่เสียงรบกวน
สัญญาณขอความช่วยเหลือใจกลางเมืองเทียนเหอดังไม่ขาดสาย
กองร้อยหาญกล้าถูกยิงถล่มจากฝ่ายศัตรู บาดเจ็บล้มตายยับเยิน
หลิวชวงด่าแม่ในช่องสื่อสาร เก๋อเสี่ยวหลุนร้องโหยหวน จ้าวซิ่นตะโกนว่าขาหัก
ซุนหงอคงเงยหน้ามองเมืองเทียนเหอ กัดฟัน
สถานการณ์ในเมืองโหดร้ายเกินไป ขาดตัวหลักอย่างเขา กองร้อยหาญกล้าคงประคองตัวไม่ไหว
"เหล่าซุนต้องไปใจกลางเมือง ให้พวกแกดูแลตรงนี้แทน!"
จินกู๋ปั่งค้ำพื้น ซุนหงอคงพุ่งทะยานขึ้นฟ้า กลายเป็นแสงวิ่งหนีไป
ปากหมู่บ้านเหลือแค่ฉีหลิน ซูเสี่ยวหลี และชายชรา
ทหารเถาเทียสามนายที่นี่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ประกอบกับคลื่นพลังงานผิดปกติ ก็ดึงดูดหน่วยเถาเทียอีกหน่วยให้ตามมาอย่างรวดเร็ว!
ทหารเถาเทียหลายสิบนายบนฟ้ากดลงมา
ข้างหลังมีเรือรบลำเล็ก ๆ ลำหนึ่ง เรือบรรทุกปืนพลังงานเริ่มทำงานแล้ว!
อุณหภูมิอากาศพุ่งขึ้น ใบไม้เริ่มม้วนงอไหม้เกรียม
สีหน้าชายชราเปลี่ยนไปในที่สุด
เขาทิ้งไปป์ ชี้ไปที่แสงสีแดงบนฟ้า
"ปืนนี่ถ้ายิงลงมา ภูเขาลูกนี้จะราบ!"
"จะไปรบกวนเทพเจ้า!"
ซูเสี่ยวหลีแทบจะบ้า
"ลุงครับ จะตายอยู่แล้ว ยังจะห่วงเทพเจ้าขี้แพ้ของลุงอีกเหรอ!"
หน่วยเถาเทียโฉบลงมาก่อน
ฉีหลินคุกเข่าข้างหนึ่ง เหนี่ยวไก
ปัง! ปัง!
ทหารเถาเทียสองนายหมวกแตก ร่วงหล่น
ซูเสี่ยวหลีโยนลูกพลังงาน สะกัดหนึ่งนายปลิว
ที่เหลือลงจับมือประชิดตัว
ทหารเถาเทียร่างใหญ่คนหนึ่งลงจับก็พบเป้าหมายใกล้ที่สุด ใช้มือเดียวรัดคอชายชรา ยกขึ้นกลางอากาศ
"สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ ตายซะ"
เสียงเครื่องจักรไร้ชีวิตชีวา
ชายชรามือทั้งสองพยายามง้างแขนจักรกล เท้าถีบไปมา หน้าจากแดงเป็นม่วงดำ
ปากพูดลม ๆ แล้ง ๆ ว่า "เทพ...เทพจะลงโทษพวกแกเอง..."
ทหารเถาเทียหัวเราะเยาะ "ศรัทธาชนชั้นต่ำของดาวสีน้ำเงิน น่าขัน"
ฉีหลินหันปืน แต่ยังไม่ทันยิง
แสงสีแดงเหนือหัวปะทุเต็มที่ ปืนใหญ่เรือยิงลงมาตรง ๆ
ลำแสงพลังงานทำลายล้างกลืนภูเขาลูกใหญ่ คลื่นกระแทกพัดตรงมาถึงปากหมู่บ้าน
ปืนใหญ่ลูกนี้พอจะทำให้ยอดเขาครึ่งลูกแบนได้
ซูเสี่ยวหลีหลับตา
จบเห่
ลำแสงตกลงมา
แต่ความร้อนสูงและการระเบิดที่คาดไว้ กลับไม่เกิดขึ้น
เวลาหยุดนิ่ง
ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน
ลูกกระสุนเลเซอร์กลางอากาศหยุดอยู่ห่างจากปลายจมูกซูเสี่ยวหลีแค่ครึ่งนิ้ว
ทหารเถาเทียที่รัดคอชายชรา ตามีไฟแดงกะพริบแล้วค้าง
ฉีหลินเหนี่ยวไกค้างแข็ง
ลำแสงปืนใหญ่เรือธงบนฟ้าหยุดนิ่งกลางอากาศ ร่วงลงมาไม่ได้แม้เสี้ยวเดียว
โลกหมดสีสัน
เหลือเพียงขาวดำ
......