จักรวาลของเทพเหนือเทพ
โลกสีคราม
มนุษย์ทุกคนกำลังเผชิญหายนะครั้งใหญ่!
กองทัพเถาเทียจากอารยธรรมแม่น้ำมิ่งเหอเคลื่อนพลประชิดระบบสุริยะ!
เรือธงระลอกแรกมีรูปร่างเหมือนไม้กางเขนยักษ์ มาถึงเหนือน่านฟ้าเมืองเทียนเหอ แคว้นมังกร เป็นที่แรก!
ทหารเถาเทียนับร้อยนับพันกระหน่ำลงจากฟ้า อย่างดุดัน!
ลำแสงเลเซอร์แสบตาจากใต้ท้องยานถล่มกลางเมือง
ตึกสูงร้อยเมตรหักโค่น ปูนเหล็กกับเศษกระจกถล่มใส่ถนน
ผู้คนกรีดร้องวิ่งหนี เหยียบกัน ผลักกัน เลือดเจิ่งพื้น
แม่คนหนึ่งกอดทารกไว้แนบอก หกล้มอยู่ริมซากปรักหักพัง
เสียงร่ำไห้สิ้นหวังถูกเสียงปืนใหญ่กลบ
ทหารเถาเทียบินว่อนกลางซากอาคาร ปืนในมือกราดยิงไม่เลือกหน้า
ลำแสงขาวน้ำเงินทะลุแผ่นหลังแม่ เสียงร้องขาดหายทันที
ประหนึ่งพรานล่าเหยื่อที่ถูกขัง
………
รถจี๊ปทหารคันหนึ่งแล่นฝ่าซากปรักหักพัง ปืนกลบนหลังคากับทหารระดมยิงอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้พวกเอเลียนสารเลว ตายซะ!"
กระสุนนับไม่ถ้วนกระหน่ำใส่ทหารเถาเทียบนฟ้า
ประกายไฟกระจาย
น่าตกใจที่ทหารเถาเทียตนนั้นไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หันกลับมายิงปืนพลังงานนัดเดียวก็พัดรถจี๊ปพลิกกลางอากาศ กระแทกพื้นอย่างแรง
เปลวเพลิงพุ่งสูง!
ทหารเลือดโชกสองสามนายคลานออกมาจากใต้ซากรถ ชูปืนยาวยิงต่อ
"ไอ้เอเลียนเวร กล้าก็มานี่!"
ทหารเถาเทียตนหนึ่งดูเหมือนถูกดึงดูดความสนใจ ร่อนลงตรงหน้าทหารที่ตะโกน แล้วกระทืบเท้าบดขยี้กระดูกหน้าอก
"โลกสีครามนี่อารยธรรมต่ำจริงๆ อ่อนปวกเปียกชะมัด!"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยไร้ความปรานีลอดจากใต้ชุดเกราะกล
…………
ปืนใหญ่ฐานทัพทหารเมืองเทียนเหอดังสนั่น รถถังหลักหลายสิบคันชูกระบอกปืน
กระสุนเจาะเกราะลากหางไฟพุ่งเข้าใส่เรือธงระลอกแรก แต่ก็ไม่พ้นถูกเกราะโปร่งใสกั้นไว้ห่างจากยานร้อยเมตร ระเบิดเป็นวงคลื่น
ไม่ได้เฉียดผิวเรือธงเลยด้วยซ้ำ!
ส่วนใต้ท้องเรือธงรูปกางเขนก็เปล่งแสงแดงจ้า
ปืนใหญ่หลักเริ่มชาร์จพลังงาน เตรียมโต้กลับ!
อุณหภูมิทั่วเมืองเทียนเหอพุ่งสูงฉับพลัน อากาศบิดเบี้ยว ถนนยางมะตอยอ่อนตัว!
ผู้บัญชาการฐานปืนใหญ่ตาแดงก่ำ มองแสงแดงเหนือหัว หน้าซีดราวกับศพ
"ถอย! ทุกหน่วยถอย!"
ในช่องสื่อสารมีแต่เสียงซ่า
สัญญาณรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้าตัดขาดทุกการติดต่อ
ไม่ทันตั้งตัวเลย แสงแดงก็กลายเป็นลำแสงยักษ์ถล่มพื้นดิน
ครึ่งช่วงตึกระเหยหายไปโดยไม่เหลือแม้ซาก
เหลือเพียงหลุมยักษ์ลึก!
หินที่ขอบหลุมกลายเป็นแก้ว ความร้อนระดับหลอมละลายทุกสิ่ง
ทหารและชาวบ้านนับไม่ถ้วนสังเวยชีวิตในพริบตา!
หมัดทุบกระสอบทรายสนามเพลาะ กระสอบแตก ดินกระเด็น ผู้บัญชาการกัดฟันจนเลือดออก
"กำลังเสริมจากนายพลตู้คาโอ่อยู่ไหน!"
ผู้บัญชาการรู้ดี นี่คือการถูกข่มโดยสมบูรณ์ด้วยระดับอารยธรรม
ความหวังเดียวจึงฝากไว้กับนายพลตู้คาโอ่ที่มาจากอารยธรรมต่างดาวเช่นกัน และวิทยาลัยเทพเหนือเทพที่เขาตั้งขึ้น!
………
ดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบินจวี้เสีย ลมทะเลพัดธงทหาร
ตู้คาโอ่มองแถวซูเปอร์โซลเจอร์ที่เข้าแถวเสร็จ
"เวลาไม่คอยท่า!"
"จะพูดมากทำไม พวกนายคือกองร้อยหาญกล้าที่ไม่มีวันตาย!"
"เหลยหน่า ซุนหงอคง ฝากด้วย ออกเดินทาง!"
เก๋อเสี่ยวหลุนกลืนน้ำลาย ขาสั่นเล็กน้อย
เผชิญหน้ากองยานอวกาศระดับนี้ ในใจเขาเต้นตุ๊มๆต่อมๆ
โตมาขนาดไก่ยังไม่เคยฆ่าสักตัว แต่นี่ต้องมาเอาชีวิตไปแลกกับเอเลียน
หลิวชวงกำขวานแน่น กลบเกลื่อนความตึงเครียดด้วยการสบถหยาบๆ "เชี่ยเอ๊ย สู้ก็สู้! ชีวิตกระจอกๆของข้า แลกกับไอ้เอเลียนสารเลวก็คุ้ม"
จ้าวซิ่นเช็ดเหงื่อเย็นจากหน้าผาก พึมพำกับตัวเอง "ต่อให้ตาย ข้าก็จะลากพวกมันไปด้วย"
ฉีหลินถือปืนสไนเปอร์ หุ่นกระชับ ยืนข้างๆ ไม่พูดอะไร
เฉียงเวยไร้สีหน้า มีเพียงแววตาดุดันขึ้นเรื่อยๆ ชุดเกราะโลหะอัลลอยมืดสะท้อนแสงเย็น
เหลยหน่าสวมเกราะโลหะอัลลอยมืด มุมปากยกยิ้มเย็น
"เทคโนโลยีของมนุษย์ปุถุชนสู้กับอารยธรรมขั้นอวกาศ ก็มีแต่ไปตาย"
"แต่ตราบใดมีเทพธิดาอย่างข้า พวกนายไม่ตายหรอก"
ซุนหงอคงนั่งสมาธิบนดาดฟ้า
กระบองทองพาดบนตัก
"อสูรกายก่อกวน ข้าซุนผู้เฒ่าจะให้พวกมันไปดีมาดี"
……
สมาชิกกองร้อยหาญกล้าทั้งหมดขึ้นเครื่อง
น่านฟ้าเมืองเทียนเหอถูกรั้วอำนาจการยิงของศัตรูปิดตายแล้ว
เครื่องบินขนส่งขนาดใหญ่เข้าไม่ถึงโดยตรง
ต้องอ้อมไปสนามบินอวิ๋นซานเพื่อเปลี่ยนขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ในห้องโดยสารบรรยากาศอึมครึม
ไม่มีใครปริปาก
ในห้องบัญชาการ
เต๋อหนั่วหมายเลขสามส่งภาพโหดร้ายของเมืองเทียนเหอกลับมาบนจอใหญ่
ข้อมูลความเสียหายแต่ละรายการพุ่งสูงอย่างบ้าคลั่ง
จุดแดงแทนพลเรือนที่เสียชีวิตแน่นขนัด
ตู้คาโอ่เอามือยันขอบโต๊ะ
เขารู้ดี!
แค่หน่วยแนวหน้าก็แสดงพลังกดดันได้ขนาดนี้
สงครามอวกาศของจริงเริ่มขึ้นแล้ว!
………
ชานเมืองเทียนเหอ
ท้องฟ้าราตรีสีแดงฉานด้วยไฟสงครามระยะไกล
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นไหม้ของดินปืน
ซูเสี่ยวหลีถือไม้เซลฟี่ เลนส์จ่อไปทางตัวเมือง
ในฐานะสตรีมเมอร์ ปริมาณคนดูสำคัญกว่าชีวิต
เธอมีความสามารถพิเศษเล็กน้อย เลยกล้ามากกว่าคนทั่วไป
ตอนนี้ทั้งเน็ตจับตาการรุกรานครั้งนี้
แค่หลบในย่านชานเมืองห่างไกล โอกาสรวยครั้งนี้ต้องคว้าไว้
จำนวนคนดูสดทะลุหลักแสน
ข้อความเด้งดึ๋งๆ
"สตรีมเมอร์รีบหนี! เอาแต่เงินไม่เอาชีวิต!"
"เมืองเทียนเหอใกล้ถูกถล่มราบแล้ว!"
"ผู้หญิงนี่บ้าไปแล้ว ยังมาไลฟ์สดอีก?"
"ข้าพึ่งหนีออกจากตัวเมือง เอเลียนเจอคนก็ฆ่า ต้านไม่อยู่เลย!"
ซูเสี่ยวหลีปัดผม ขยับหน้าเข้าใกล้จอ
"ทุกคนสบายใจได้ ที่นี่ปลอดภัยมาก"
"เป็นหมู่บ้านเล็กๆ บนเขาห่างไกล และคนในหมู่บ้านก็อพยพไปหมดแล้ว"
"ยกเว้น..."
เธอหันกล้องไป
ข้างลูกกลิ้งหินตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน มีชายชราผอมแห้งนั่งอยู่
ชายชราสูบยาฮานยานที่มวนเองไปพลางๆ
ไม่สนใจเสียงปืนใหญ่สนั่นไกลๆ เลยสักนิด
ซูเสี่ยวหลีใส่ส้นสูงเดินเข้าไป
"ลุงครับ ทหารให้อพยพ แล้วลุงมานั่งสูบยาอยู่นี่ทำไม?"
ชายชราเคาะกล้องยาสูบ
"ไม่ไป"
เมินเฉยต่อกล้องของซูเสี่ยวหลี
ซูเสี่ยวหลีก้าวไปข้างหน้า บังสายตาชายชรา
"เอเลียนบุกมาแล้ว จะอยู่รอตายเหรอ?"
ชายชายกมือชี้ไปทางเขาหลังบ้าน
"ในเขามีเทพ"
"ตระกูลข้าเฝ้ารักษามาหลายชั่วอายุคน"
"เอเลียนเป็นแค่เศษขยะ"
"กล้ามา เทพจะลงมือ"
ข้อความสดเดือดพล่าน
"โอ๊ย ตาลุงนี่สมองป่วย!"
"สงครามอวกาศแล้ว ยังหวังให้เทพสำแดงอิทธิฤทธิ์อีก?"
"คงแก่จนเลอะเลือน รีบพาแกไปเถอะ!"
"ลุงนี่ดูละครกำลังภายในมากไปรึเปล่า?"
"สตรีมเมอร์อย่าสนใจแกเลย รีบหนี!"
"ข้ายืนยันนะ ตาลุงนี่นั่งตรงนี้มาทั้งวันแล้ว"
"เอเลียนยิงปืนนัดเดียวก็ถล่มเขานี้ราบแล้ว"
ซูเสี่ยวหลีก็ขำ
"ลุงครับ บนฟ้านั่นกองยานจักรวาลนะ ยิงแสงเลเซอร์ได้"
"เทพที่ลุงว่า ทนขีปนาวุธได้สักกี่ลูก?"
ชายชราเบ้ปาก
ค่อยๆ ยัดยาเส้นใส่กล้องยาสูบทองเหลืองอย่างใจเย็น
นิ้วเต็มไปด้วยหนังด้าน
"ขีปนาวุธ?"
"ให้เทพเกาหลังยังไม่สมควรเลย"
"นี่คือเทพที่แท้จริง"
"จำศีลอยู่ในส่วนลึกของภูเขา"
"บรรพบุรุษทิ้งคำพยากรณ์ไว้ เมื่อฟ้าถูกต่างเผ่าปกคลุม เทพก็จะตื่น"
"แค่แมลงวันเหล็กห่วยๆ สองสามตัว ยังกล้ามาอาละวาดบนโลกสีคราม"
ซูเสี่ยวหลีกลั้นขำไม่อยู่ หลุดหัวเราะ
"ลุงครับ บทนี่ใครเขียน? การ์ตูนญี่ปุ่นมาก"
ชายชราไม่คิดเถียง
ขีดไม้ขีดจุดยาเส้น เปลวไฟส่องใบหน้าแก่ชรา
สูดลึก พ่นควันโขมง
ชายชราดื้อรั้น ซูเสี่ยวหลีคิดในใจ
นี่มันเพิ่มความบันเทิงได้เต็มๆ!
ถ้าฝืนลากลุงไป ก็เหนื่อยเปล่าไม่ช่วยอะไร
สู้เกาะกระแสนี้ปั่นยอดวิวดีกว่า เลยยัดกล้องเข้าใกล้หน้าชายชรา
"ทุกคนได้ยินไหม ลุงบอกว่าในเขามีเทพ"
"วันนี้เรามาดูกัน ว่าสรุปแล้วเอเลียนเจ๋ง หรือเทพที่ลุงนับถือเจ๋ง"
…………