บัดนี้!
ภายในโถงใหญ่ทั้งโถง กลิ่นเลือดโชกคละคลุ้ง
ศพของปรมาจารย์แห่งสำนักปีศาจเทพเจ้าและจวนลั่วเสียล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้น
แม้แต่ผู้คนจากสำนักใหญ่น้อยที่เห็นภาพนองเลือดเช่นนี้ ต่างก็อดขมวดคิ้วมิได้
พวกเขาล้วนเป็นคนรุ่นใหม่ของสำนักใหญ่ ๆ ยังมิเคยชินต่อความตาย
ภาพนองเลือดเช่นนี้ ย่อมสร้างความสะเทือนใจให้พวกเขาอย่างใหญ่หลวง
ทว่า ผู้คนมิได้รู้สึกว่าคนหน่วยปราบปีศาจโหดร้ายแต่อย่างใด
กลับยิ่งรู้สึกว่าฆ่าได้สมควรแล้ว!
เพราะพวกปีศาจสำนักปีศาจเทพเจ้าเหล่านี้ เมื่อครู่ยังคิดจะสังหารพวกเขา
โดยเฉพาะนังนางจวินจวินเซียงผู้นั้น
หากมิใช่เพราะสวี่เย่และคนอื่น ๆ ยังอยู่ตรงนี้
พวกเขาคิดจะเข้าไปแทงซ้ำอีกสองสามดาบอยู่แล้ว
คิดดังนั้น ทุกคนต่างพากันเงยหน้ามองสวี่เย่ผู้ถือดาบปราบปีศาจอยู่กลางโถงด้วยความเคารพเกรงขาม
บุรุษผู้นี้เอง ที่พลิกสถานการณ์กอบกู้ชีวิตพวกเขาไว้
หากมิใช่เพราะเขาคนเดียวสังหารจวินจวินเซียงและพวกได้
วันนี้พวกเขาทั้งหมด คงต้องตายอยู่ที่นี่
ดังนั้น ในสายตาของผู้คนเป็นจำนวนมาก นอกเหนือจากความเคารพเกรงขามแล้ว ล้วนเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
แม้สวี่เย่เพิ่งอายุเพียงสิบแปดปี แต่ในสายตาของทุกคน บัดนี้เขาทัดเทียมเหล่าผู้เลื่องชื่อมานานมิได้แพ้ใคร!
คู่ควรแก่การเคารพ!
“สวี่เย่...” ขณะนั้นเอง ตู้หยวนซิวและคนอื่น ๆ ที่สังหารผู้คนสำนักปีศาจเทพเจ้าเสร็จสิ้น ก็เดินเข้ามา
ล้วนจ้องมองสวี่เย่ด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความซับซ้อน
ไม่มีใครคาดคิดว่า คนที่อายุน้อยกว่าพวกเขานับไม่ถ้วนผู้นี้