เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่เย่ กลุ่มตู้หยวนซิวก็หันไปมองซุนก่วงทันที
ชั่วขณะนั้น สายตาทั้งหมดของพวกเขาก็เยือกเย็นลง
พวกเขาย่อมไม่ลืมเรื่องที่ซุนก่วงทอดทิ้งพวกเขาและหนีเอาตัวรอดในสมรภูมิเมื่อครู่
เรื่องนี้ ต่อให้สวี่เย่ไม่เอ่ยขึ้น เมื่อพวกเขากลับไปก็ต้องรายงานให้เบื้องบนทราบ แน่นอนว่าต้องให้ซุนก่วงชดใช้ราคาให้ได้
แต่บัดนี้สวี่เย่เอ่ยขึ้นมา สายตาของพวกเขาก็ยิ่งคมกริบดุจมีด
ส่วนซุนก่วงในยามนี้ รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงไม่กล้าส่งเสียงเอ่ยคำใดมาตลอด
เพียงแต่ เขาไม่อาจคาดคิดว่าสวี่เย่และพวกจะจ้องเขาอยู่
สัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่ทอดมุ่งมาดั่งคมดาบ
ซุนก่วงใจเต้นวาบโดยไม่ทันตั้งตัว
ไม่ผิด ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุดก็ยังเกิดขึ้น
ไม่ต้องเงยหน้ามอง เขาก็รู้ว่าตู้หยวนซิวและพวกอยากฆ่าเขาจนแทบบ้า
เพราะถึงแม้จะสลับกับเขา หากถูกผู้อื่นทอดทิ้งในสถานการณ์เช่นนั้น หนีเอาตัวรอดในสมรภูมิ เขาก็คงคลุ้มคลั่งเช่นกัน
เขาย่อมไม่ยอมปล่อยคนที่หนีเอาตัวรอดในสมรภูมิเช่นนั้นไปง่ายๆ
ดังนั้น เขาจึงรู้ว่า ต่อไปนี้ไม่อาจนิ่งเงียบได้อีก
เขายกหน้าขึ้นมองทุกคนอย่างยากเย็น
ก็เห็นทุกคนจ้องเขามาด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งมีดจริง
โดยเฉพาะสวี่เย่ สายตาเรียบเฉย ปราศจากความรู้สึกใดๆ
ซุนก่วงยิ่งหัวใจเย็นวาบ รู้สึกไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง รีบฝืนใจเอ่ยปากว่า "พวกเจ้าจ้องข้าเช่นนี้ ข้า..."
แต่ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ สวี่เย่ก็เอ่ยแทรกขึ้นเสียงเรียบ "หลี่หย่ง!"
"ขอรับ!" หลี่หย่งรีบก้าวขึ้นมาอย่างนอบน้อม
ไม่สนใจความต่างระหว่างเสื้อคลุมขาวและเสื้อคลุมดำแม้แต่น้อย