ซุนก่วงก่อนหน้านี้ก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับความพยายามที่จะแสดงฝีมือต่อหน้าสวี่เย่ หวังจะชดใช้ความผิดให้หมดสิ้น พลังจึงร่อยหรอลงไปมาก
ในเวลานี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสวี่เย่ เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อกรแม้แต่น้อย
“เจ้า…”
ขณะนั้น ซุนก่วงสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบที่หัวใจ เขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองดาบปราบปีศาจที่ทะลุกลางอกของตน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าตนพูดจาชัดเจนขนาดนี้แล้ว
เหตุใดสวี่เย่ถึงยังกล้าฆ่าเขา?
ลงทัณฑ์ตามอำเภอใจถึงเพียงนี้!
หรือว่าสวี่เย่ผู้นี้ไม่กลัวความตายจริง ๆ งั้นหรือ?
แต่สวี่เย่กลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ยกมือดึงดาบปราบปีศาจออกมา
ฉัวะ! เลือดสาดกระเซ็น
ซุนก่วงเซถอยหลังไปหลายก้าว แววตาเริ่มเหม่อลอย
ในยามนี้ เขาจึงได้ยินเสียงเรียบเฉยของสวี่เย่ดังขึ้น “ปฏิบัติการครั้งนี้ ข้าสวี่เย่รับผิดชอบเต็มตัว อำนาจชี้เป็นชี้ตายของพวกเจ้าล้วนตกอยู่ในกำมือข้า ฆ่าเจ้าคงเป็นเพียงแค่ชู้นิ้วเท่านั้น ข้าจะเอาอะไรมากลัว?”
ได้ยินดังนั้น
ริมฝีปากซุนก่วงสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว
ใช่แล้ว!
ปฏิบัติการครั้งนี้สวี่เย่ต่างหากที่เป็นผู้บัญชาการใหญ่
อีกทั้งยังมีคำสั่งของจั่วเซียว ประทับตราอนุญาตให้ใช้สิทธิ์แทนจั่วเซียวได้
เขาสวี่เย่ฆ่าตนตัวเอง ผิดคำสั่งหรือ?
ไม่ผิดแม้แต่น้อย!
ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเขาคิดมากไปเอง
เป็นเพราะเขาอวดฉลาดไปเอง
ในชั่วพริบตาสุดท้ายก่อนที่ดวงตาจะปิดสนิท แววตาซุนก่วงเต็มไปด้วยความเสียใจยิ่งนัก
หากรู้ตั้งแต่แรกว่าสวี่เย่แข็งแกร่งเพียงนี้ ต่อให้เป็นอย่างไรเขาก็คงไม่กระทำการทอดทิ้งเพื่อนร่วมงานเช่นนั้นเด็ดขาด