เฉียวอิ่งคิดว่าคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่ๆ
ก่อนนอน เธอแกะกล่องที่สูงประมาณครึ่งคนซึ่งวางซ้อนอยู่บนสุด แล้วหยิบกาต้มน้ำไฟฟ้ากับเครื่องเพิ่มความชื้นและเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆ ออกมา
แล้วก็เจอกล่องน้ำแร่อีกกล่อง เธอเทน้ำใส่กาต้มน้ำเพื่อต้ม แล้วที่เหลือก็เทใส่เครื่องเพิ่มความชื้น
กล่องกระดาษสองใบถูกขนออกจนเกลี้ยง เฉียวอิ่งย้ายมันออกไปอย่างง่ายดาย
ในบรรดาของใช้ส่วนตัว เฉียวอิ่งยื่นมือไปควานใต้กองขวดขวดโหลต่างๆ และในไม่ช้าก็เจอถุงพลาสติกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า
เธอดึงมันออกมา ด้านในเป็นชุดนอนผ้าไหมสีขาวที่เป็นมาตรฐานของห้องพักโรงแรมตระกูลเฉียว
แล้วก็หาเสื่อรองพื้นทำจากผ้าขนหนูหนาๆ กับรองเท้าแตะแบบใช้แล้วทิ้งจากอีกกล่องหนึ่ง
ถึงได้ถือของเต็มแขนเดินเข้าห้องน้ำ
เฉียวอิ่งล้างหน้าล้างตาอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้าไปนอนลงบนเตียงในห้องนอนใหญ่
ที่นอนหนาๆ ปิดทับเตียงไม้มิดชิด
แต่ไม่รู้ว่าเพราะไม้ของเตียงอับอยู่ในห้องมานานหรือเปล่า ถึงได้ส่งกลิ่นจางๆ ออกมา
เฉียวอิ่งจำต้องฝืนใจลุกขึ้นไปหาธูปหอมจากห้องนั่งเล่นมาจุดไว้ที่พื้นข้างหัวเตียง
วุ่นวายมานานขนาดนี้ เฉียวอิ่งแทบไม่มีแรงจะพลิกตัวบนหมอนด้วยซ้ำ
เธอคิดในใจว่า หลับได้ก็หลับ หลับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
หลับตาพักผ่อนสักสองสามชั่วโมงก็ยังดีกว่าลืมตาจ้องเพดาน
แต่ผลปรากฏว่าเธอประเมินร่างกายหนุ่มสาวนี้ต่ำเกินไป
อายุสิบเจ็ด เป็นวัยที่นอนหลับสบายพอดี
ไม่ถึงสิบวินาที เฉียวอิ่งก็หมดสติ
จงซู่ไป๋กำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงไฟหัวเตียง