ตอนเลิกเรียนช่วงบ่าย บูแกตตี้ถูกเปลี่ยนเป็นคูริแนน จอดรออยู่ที่ช่องจอดรถข้างทางหน้าประตูโรงเรียนอย่างตรงเวลา
ฉือจิ้งถังพิงอยู่ข้างประตูฝั่งคนขับ ปล่อยใจลอย ดึงดูดสายตาของสาวๆ หลายคน
มั่วลี่ลากเท้าออกจากประตูโรงเรียน
หลินซวนซวนไปทำกิจกรรมชมรมตอนบ่าย กลับมาแล้วก็เหม่อลอยตลอดเวลา
ต่อเรื่องที่มั่วลี่ไปหากู้โฝวไม่สำเร็จ ก็เอาแต่ตอบเมินๆ
มั่วลี่อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
“ว้าว คนนั้นหล่อจัง”
“ใครในครอบครัวเขาเนี่ย พี่ชายเหรอ? รถยังเป็นคูริแนนอีก”
มั่วลี่หันไปตามเสียงพูดคุย ชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อยืดสีดำตัวสั้น ท่าทางขี้เกียจแต่หล่อเหลา
เธอมองเขาโดยไม่รู้ตัว หายใจก็ช้าลง
จู่ๆ รองเท้าพื้นนุ่มก็เดินเงียบๆ มาถึงข้างหลังเธอ
“สวยไหม?”
มั่วลี่ตอบโดยสัญชาตญาณว่า “สวย...” จากนั้นก็ตกใจ หันกลับไปพบเฉียวอิ่ง
“เธอ...เธอเธอมาอยู่ข้างหลังฉันได้ยังไง?!”
หลินซวนซวนไม่อยู่ เฉียวอิ่งคงไม่มาแก้แค้นเธอหรอกนะ
เฉียวอิ่งควงแขนเธอแล้วเดินนำไปตรงๆ มั่วลี่ถูกพยุงไปจนถึงหน้าฉือจิ้งถัง
เฉียวอิ่ง: “พี่”
ฉือจิ้งถัง “อืม” หนึ่งเสียง แล้วสายตาก็ตกไปที่มั่วลี่: “เพื่อนเธอเหรอ?”
มั่วลี่ถูกชายหนุ่มรูปงามมองทั้งตัว ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจตื่นเต้น